Ik dacht mijn hersenspinsels op traditionele wijze in een dagboek neer te pennen. Daarom vroeg ik aan de sint een mooi schriftje. Het zou het vervolg worden op m’n zwangerschapsboekje. Het nieuwe schriftje ligt al een hele week vol ongeduld op verse inkt te wachten. Maar de woorden komen niet. De pagina’s zijn te wit. Mijn hoofd te vol. Daarom, een blog. Met verhalen over een dicht verleden en een verre toekomst. Over kleine, zeer kleine, grote en grootse dingen. Over mij en over mijn oogappels. Over vanalles dus. Of gewoon over niets.