Nike

‘t Kind

Weegt 4.740 kilo. Meet 58 cm. Heeft een hoofdomtrek van 38.5 cm. Heeft een derde tepel en een hartruisje*.

‘t Gezin

Is opgelucht dat ie goed aankomt. Is blij dat ie goed groeit. Is trots op zijn derde tepel en een beetje bezorgd om dat hartruisje.

*Een hartruisje, of souffleke zoals de arts van K&G het noemt, zou normaal zijn op Tristans leeftijd. Wij vragen het toch liever nog eens na bij onze kinderarts.

‘t Is gedichtendag. Uit Ziezo, een verzamelbundel met kinderversjes van Annie M.G. Schmidt, lees ik vandaag Dikkertje Dap voor. Mijn favoriet.

Dikkertje Dap klom op de trap
’s morgens vroeg om kwart over zeven
om de giraf een klontje te geven.
Dag Giraf, zei Dikkertje Dap,
weet je, wat ik heb gekregen?
Rode laarsjes voor de regen!
‘t Is toch niet waar, zei de giraf,
Dikkertje, Dikkertje, ik sta paf.

O Giraf, zei Dikkertje Dap,
‘k moet je nog veel meer vertellen:
Ik kan al drie letters spellen:
a b c, is dat niet knap?
Ik kan ook al bijna rekenen!
Ik kan mooie poppetjes tekenen!
Lieve deugd, zei de giraf,
kerel, kerel, ik sta paf.

Zeg Giraf, zei Dikkertje Dap,
mag ik niet eens even bij je
stiekem van je nek af glijen?
Zo maar eventjes voor de grap,
denk je dat de grond van Artis
als ik neerkom, heel hard is?
Stap maar op, zei de giraf,
stap maar op en glij maar af.

Dikkertje Dap klom van de trap
met een griezelig grote stap.
Op de nek van de giraf
zette Dikkertje Dap zich af,
roetsjj, daar gleed hij met een vaart
tot aan ‘t kwastje van de staart.
Boem!
Au!!

Dag Giraf, zei Dikkertje Dap.
Morgen kom ik weer hier met de trap.

De zwangerschap heeft zijn sporen nagelaten. Met BBB valt het al bij al nog mee. Billen waren al een maanlandschap, Borsten zullen hun oorspronkelijke vorm wel weer aannemen en Buik, daar wordt aan gewerkt. De sessies bij de kinesist werpen hun vruchten af. Het streepje op mijn buik is evenwel nog niet verdwenen, maar dat geeft niet. Het is een mooie herinnering aan mijn bolle buik die ik met graagte koester. Minder welkome gasten daarentegen zijn de roze puistjes onder mijn haarlijn. Om van het pukkelvolkje dat in mijn decolleté resideert maar te zwijgen. Ik dacht de puberteitsjaren al lang voorbij te zijn. Aargh.

Maar er is ook de salamiverslaving. Tijdens de zwangerschap mocht ik geen salami eten wegens niet immuun voor toxoplasmose. Wel, ik ben mijn schade ruimschoots aan het inhalen. Hoe viezer de salami, hoe liever. Wist je trouwens dat sommigen menen dat het woord salami afgeleid is van ’sale ami’ of ‘vuile vriend’?  Enfin, zoveel vet en vuiligheid kan niet gezond voor me zijn, maar het waait wel weer over. Toch?

Deze morgen, acht uur dertig. Tristan heeft naar me gelachen. Voor het eerst echt bewust. Zo lijkt het toch. Misschien was het gewoon een toevallige krulling van de lippen, maar voorlopig maak ik mezelf liever wijs dat hij dit eerste mooie lachje voor z’n mama heeft voorbehouden. Zo’n heuglijk feit moest natuurlijk gevierd worden. Met choco met boterhammen en een mattentaartje.

Tristan leeft op grote voet. Wat de natuur betreft althans. Hij vult elke week een restafvalzak van 30 liter. Een behoorlijk indrukwekkende ecologische voetafdruk voor zo’n klein menschken. We hebben onze maandelijkse bijdrage aan WWF dan maar verhoogd. Kwestie van ons een proper geweten te kopen.

De zak wordt gevuld met pampers. Gemiddeld zo’n achttal per etmaal. En met het maagvolume groeit ook de pampermaat. Alsook het reizend karakter van de uitscheiding. Deze morgen weer. Tot onder zijn oksels. We zijn op een grotere maat overgeschakeld, omdat ik dacht dat het kwam door te kleine pampertjes. Niet dus. In het ziekenhuis hebben ze mij nochtans de truken van de foor geleerd. Het randje omplooien bijvoorbeeld. Maar niets helpt. Meestal wordt ook het dekentje waar hij op ligt besmeurd. Dank aan Stefaan die vorige week een nieuwe droogkast heeft geïnstalleerd. En aan de oma’s die voor een uitgebreide garderobe hebben gezorgd.