Nike

Ze zijn toegekomen, Tristans naamlabeltjes. Hebben we nodig om zijn spulletjes te merken als hij naar het kinderdagverblijf gaat. En da’s al binnen 11 dagen! Help…

Tristan is geconstipeerd. Den duts. Hij laat scheetjes die we omwille van hun verderfelijke geur met gemak kunnen inzetten als chemisch wapen. Maar de kaka, die komt niet. Ligt het aan de melk? Of aan het water waarin het poeder wordt opgelost? Geen idee. Maar het verklaart in ieder geval wel zijn plotse (subjectieve) gewichtstoename   

* Nooit gedacht dat ik ooit vol spanning zou zitten wachten op een volle kakapamper.

Gered uit de kelder:

Mijn lievelingsprentenboekje

Mijn dagboeken

Mijn kindertekeningen

Mijn Isabel Allende’s

Nog te redden: mijn kinderfoto’s en al mijn andere boeken.

In ons kleinste kamertje ligt een puzzelboek. Deze morgen moest ik heel hard lachen toen ik bij ‘grote waadvogel’ flamenco zag ingevuld staan.

Ook vandaag weer heelder verhalen.

Tristan heeft een vriendje. Een blauwe aap met geel gezichtje, oranje buik en roze handjes. Hij hangt in de palmbomen van zijn Tiny love speeltapijtje. Van zodra Tristan het aapje ziet, begint hij spontaan te glimlachen. Hij vertelt er ook tegen. Hele epistels. Met een schattig, hoog stemmetje. De enige andere wezens die dergelijke vreugdekreetjes ontlokken, zijn wij. Gelukkig maar.