Nike

Hij gloeit. Hij heeft een gezonde blos op de wangen, maar zijn oogjes zijn vochtig. Zijn blik is afwezig. Hij kreunt een beetje. Van ellende. Koorts, een snotneus, een hoestje en een hees stemmetje. Niet min voor zo’n klein ventje. En toch, heel af en toe, vergeet hij zijn miserie. Dan verschijnt er een glimlach. Een hele brede. Een onweerstaanbare. Dan voel ik me zo machteloos. Zou ik zijn ongemak en pijn (?) willen wegnemen. Met een vingerknip. Want kindjes horen niet ziek te zijn. En mama’s worden er verschrikkelijk week van.

Tristan is ziek. Toen hij vannacht rond 4 uur wakker werd, was hij een klein, warm hoopje ellende. Koorts, leerde de thermometer ons. 39 graden. Ik heb een suppo gestoken en tegen de morgen was zijn temperatuur gezakt tot 36,9. Naar de crèche dan maar. Rond 11u belden ze. Tristan had weer koorts en of ze een suppo mochten steken. Hij is nog de hele dag mogen blijven, dus ik dacht dat hij er bovenop was. Maar nu is ie weer serieus aan het gloeien. 39 graden. Poepsnoepje gestoken en hopen dat het snel werkt.

Gisteren gaan BBQ-en bij K&J. Het was Tristans eerste echte zonnetje. Hij en warmte dat gaat wel samen. Zie:

Zelfs met zonnehoedje even vrolijk.

Met vriendinnetje Tiany (één week ouder dan Tristan).

Tristan de avonturier.

En kwijlen…

Ik word een beetje ongeduldig. Want de zomer lonkt. En zomer = reizen. Maar we hebben nog niets geboekt. De rekeningen staan op nul. Hmm. En toch moet en zal ik mijn vakantie in het buitenland doorbrengen. Gewoon thuiszitten vind ik namelijk even stresserend als gaan werken.

Ik heb zin in Italië. Maar we zouden met de auto gaan en dan is Italië misschien net ietsje te ver. Of  Frankrijk. Waar het mooi weer is. Het zuiden dus. Een hotel, een appartementje of gastenkamers. Maakt niet uit, als Tristan maar welkom is. Op ons verlanglijstje: een zwembadje om in te ploeteren bij exotische temperaturen. Of een verlaten baaitje met een schaduwrijk strand. Een lekkere keuken die streekgebonden gerechten serveert. Pittoreske dorpjes om in te verdwalen. En aardige dorpsbewoners die heerlijke broodjes bakken en zoete ijsjes verkopen. Een goede mix van cultuur en natuur. En als het enigszins mogelijk is ook een beetje betaalbaar. Want huizen en auto’s en kinderen zijn niet goed voor de financiën. Dat is toch niet teveel gevraagd. Toch?

Iemand suggesties?

‘t Is een vrolijk bazeke, onze Tristan. Altijd vrolijk. Altijd lachen. Een groot verschil met zijn eerste levensweken. Toen maakte reflux hem letterlijk en figuurlijk het leven zuur. Hij huilde veel, sliep slecht. Nu steelt hij meisjeshartjes met zijn beminnelijke lach. Bijna vijf maanden oud en de lessen van het flirten al machtig. Dat belooft.

5 maand is een leuke leeftijd. Hij heeft nog veel zorg nodig, maar zijn karakter komt steeds meer meer aan de oppervlakte. Het is fijn om hem te leren kennen. Zijn gewoontes, zijn ergernissen, zijn liefdes. Dezer dagen leert hij ongelooflijk veel bij. Elke dag iets nieuws, al gaat het soms maar om een extra vinger in zijn mondje. En telkens we ons ongerust maken over iets, neemt hij onze zorgen weg door net datgene te doen dat hij nog niet kon. Hij grijpt. Oef. Nog niet zo lang, maar hij grijpt. Alles komt dus wel goed. We moeten het gewoon wat tijd gunnen. Herinner me hieraan alsjeblieft, als ik weer eens pieker over iets…

Ik moet leren plannen. Stefaan zegt het al zo lang. Op het werk bijvoorbeeld heb ik de neiging om alles in één keer te proberen doen. Ik ben bezig met iets, maar dan komt er een mail binnen en wil ik dat eerst afhandelen. Ondertussen heb ik ook al telefoon gehad en moet ik zonodig nog iets doorgeven aan het secretariaat. Vóór je het weet ben je met 1001 dingen bezig en schiet je werk allesbehalve op. Lijstjes maken. Dat helpt.

Ook in het huishouden. Gestructureerd denken lukt me niet. Er raast vanalles door mijn gedachten: flesjes uitwassen en steriliseren, hemden strijken, afwassen, vuile was sorteren, de keuken stofzuigen, het aanrecht schoonmaken, de bedden opmaken, kersepitje opwarmen, Tristans tas maken voor de creche,… Maar plannen. Ik? Neuh. Ik zou bijvoorbeeld een weekmenu kunnen opmaken. Of een wekelijkse strijkdag inlassen. Of eens per week de stofzuiger van het rek halen… Maar, nee, ik ben te koppig. Ik doe het liever op mijn eigen, verkeerde manier. Maar met al die macaroni in mijn hoofd, wordt het soms wel eens te veel. Dan word ik boos. En heb ik zin in niets. Niemendal. Nada. Dan kan ik alleen maar hopen dat de kaboutertjes uit de kast komen. Ooit. Zou dat niet fijn zijn?