Nike

Ik kan het bijna niet geloven. Stefaan is op dit eigenste moment aan het koken. KOKEN! K-O-K-E-N. Jieha! Juicht allen, driewerf hoera. Mijn gebeden werden aanhoord….

Even duiden: hij heeft sinds ons samenzijn slechts één keer achter het fornuis gestaan. En toen kwam er rijst met rozijnen en rauwe paprika op tafel.

Ik heb een abonnement. Niet op de krant. Of De Lijn. Geen tijdschriften. Of biogroenten. Nee, beste mensen, ik heb een abonnement op angines. Het is nu al de derde op 2 maanden tijd. Meteen ook de derde antibioticakuur. Ik ben gewoon een wandelende bacterie. En deze keer voel ik me ellendiger dan ooit.

Te weinig rust, teveel stress, weet de dokter. Stress, ja, de lotgevallen van mijn mama laten hun sporen na. Rust? Ken ik niet. Ik had het er eerder al over met mijn beste vriendinnetje G. Mama’s kunnen niet rusten. Het is hen niet gegeven. Maar ik heb ik er zelf ook schuld aan. Ik gun mezelf geen rust. Het is tijd voor verandering. Maandag en dinsdag blijf ik thuis. Ik breng Tristan naar de creche, doe NIETS in het huishouden en nestel me in de zetel met een boek of drie. En ze moeten uit zijn tegen woensdag!

Ik zou zo graag een rokje dragen. Ik heb er een drietal in de kast hangen. Leuke. Zomerse. Frisse. Maar ik durf ze niet aan. Want, boven mijn knieën huist een maanlandschap. Maar van een beetje cellulitis kijkt geen kat nog op tegenwoordig. Het echte probleem ligt onder mijn knie. Ik heb verschrikkelijke eczema. Geen zicht, echt niet.

Het begint in mijn knieholtes en het spreidt zich uit tot aan mijn voeten. Bovendien heb ik een contactallergie die eczema uitlokt. Om een voorbeeld te geven: ik ben allergisch aan het product waar lederen schoenen mee bewerkt worden. Dus ben ik in principe gedoemd om lompe orthopedische sandalen te dragen of Teva’s. Maar het oog wil ook wat, dus zondig ik wel eens. Met alle gevolgen vandien. Jeuk. Om van te sterven!

Ik schaam me voor die lelijke plekken. Ze zijn afzichtelijk. Nochtans heb ik niet eens zo’n lelijke benen… Geen rokje dus. Of wachten op alweer een wondermiddeltje van de huidarts. Zoals ik er al honderden heb geprobeerd. Allemaal zonder resultaat. Er zit maar één iets op. Dat rokje terug in de kast hangen. En wachten op de winter…

Een middagje op ons terras levert altijd leuke foto’s op.

Stefaan was er natuurlijk als eerste bij om in dit gebrabbel papa te horen. Hij maakte er meteen een filmpje van.