Met mama gaat het goed. Fysiek herstelt ze snel. Maar wat er in haar hoofd gebeurt, doet soms wat wenkbrauwen fronsen. Ze is brutaal. Fel. Assertief. Het lijkt alsof een aantal van haar karaktertrekken sterk uitvergroot worden. Die trekken die je liever niet uitvergroot ziet. Maar dat waait wel weer over. Medicatie doet rare dingen met ne mens.

Ze maakt elke dag een uitstapje naar het winkeltje van het ziekenhuis. En ze heeft zin in een pak frieten, want het ziekenhuiseten vindt ze maar niets. Nog even en ze mag naar huis. Misschien nog vóór het weekend. Misschien ook niet. Afwachten.

Bedankt iedereen voor het medeleven. Voor de lieve berichtjes. Voor de steun. Ik heb al jullie reacties uitgeprint en aan mama laten lezen. Ik zal niet elke dag meer schrijven over mama, maar ik hou jullie zeker op de hoogte van haar wedervaren.