Nike

Op wat hij nu weer heeft geleerd. Op naar het volgende.

Wat een dag. Vanmorgen Titus tegen het lijf gelopen. En zijn mama en papa. Zou een beetje raar zijn, hé, om hem alleen tegen te komen. Schattig bazeke. Hij haalde meteen zijn meest charmante glimlach boven. Hij mag wel ne keer komen spelen. Later. Als mijn zoon zijn goed humeur heeft teruggevonden.

’s Namiddags weer naar ‘t parkske. Tristan heeft even getreurd om de afwezigheid van zijn vriendinneke. Maar er was genoeg ander vrouwelijk schoon. Jitske en Rosa of hoe heette ze nu ook alweer? Jesus was er om het gemoed een beetje op te krikken. “Wees een hippe oma, neem een stoma”. En dan was er de man met de klarinet. Hij bracht voor ons ‘de olifant’, ‘Wimbledon’ en ‘de gelukkige wortel’. Jawel, alweer een memorabele achternoen.

Net een Couscous Maison achter de kiezen. Om onze laatste dag Gentse Feesten te vieren. Morgen zoeken we andere oorden op. We vragen ons met een bang hartje af of het wel zoveel groener zal zijn aan de andere kant van die heuvel. U leest het weldra.

‘t Is feest in onze achtertuin. Inclusief partytenten, bier van ‘t vat en ander alcoholhoudend vocht, worsten, burgers en oliebollen, live bandjes en volk. Veel volk. Wij maken elke dag ons obligaat wandelingske door het feestgedruis. Maar het kan me niet (meer) bekoren. Misschien omdat het avondlijk programma aan ons voorbijgaat? We hebben verantwoordelijkheden nu. Of te weinig babysits. Hang ervan af hoe je het bekijkt.

Maar dinsdag ontdekten we dan toch iets hoog plakgehalte. Een plekje om een beetje verliefd op te worden. Bataclan. Daar waar kinderen thuis zijn. Alwaar Het Woord gepredikt wordt. Waar je nougat kan smelten boven een vuurtje. Limonade kan drinken die smaakt zoals in je kindertijd. Waar een roze caravan staat voor jonge mama’s en hun kroost. Een baken van rust voor zogende moeders. Maar je kan er ook poepkes verschonen en fleskes warmen. Aan de muur hangen prentjes van voluptueus vrouwelijk schoon. Om deze en voorgaande reden wordt het vehikel ook wel de tetjescaravan genoemd.

Op Bataclan loop je ook heel wat bekenden tegen het lijf. Wij deelden al twee dagen het dekentje met Lien en Peter en Janne. Tristan volgde Jannes stichtende voorbeeld en ging gisteren prompt zitten. Je moet indruk maken op de vrouwtjes, zal hij gedacht hebben. Verder maakt hij zich niet erg geliefd. Hij is huilerig, hangerig en humeurig. ‘t Zullen de tandjes wel zijn, hé. Of een groeispurtje. Who knows.

Janne en Tristan

… op de plaats die niet genoemd mag worden.

Tristan krijgt voorlopig geen speelgoed meer. Het kan hem toch niet boeien. De echte, ‘grote’ dingen des levens daarentegen… Boeken, tijdschriften, bestek, DVD’s, knopjes allerhande, de laptop, kasten, tubes, lege flessen, riemen, ritsen. Niets is nog veilig voor het kleine, kwijlende gevaar.

Hij is momenteel overigens behoorlijk hangerig. Hij kan zichzelf geen kwartier bezighouden. Hij huilt en schreeuwt zodanig hard tot… hij gepakt wordt. Dan is het weer peis en vree. Of, hoe zo’n klein mormel de touwtjes al in handen kan hebben. Wij behoeden ons alvast voor verdere intimidaties.

Het kr-/sluipen wordt duchtig geoefend. Ver brengt het hem niet. Maar het is een eerste aanzet om de wereld op eigen houtje te verkennen. Zitten kan hij nog niet. Vindt hij maar saai. Liever op de beentjes staan. Maar ik maak me geen zorgen, hoor. Ik ken namelijk niemand die niet kan zitten.

Ik heb de afgelopen dagen al erg veel pampers ververst. Tristan heeft diarree. Al twee weken. Vorige week kreeg hij dieetmelk. Lichter verteerbaar en beter voor de darmflora, aldus de witte jas. Maar na vijf dagen dieetmelk was er nog steeds geen sprake van vastigheid. Een staal van het goedje wordt nu onderzocht op parasieten of ander ongedierte. Dinsdag weten we meer. Ondertussen wordt zijn zere poep met een rood kleurtje tot genezing gedwongen.