Nike

Janne is komen spelen gisteren. ‘t Was een gezellige boel op ons terras. Twee kleine mensjes, massa’s speelgoed en leuk avondlijk gezelschap.

Eerst een beetje wennen aan het vreemd volk. Samen een boekje lezen:

Tristan ligt nog wat te dutten. Janne heeft het rijk voor zich alleen.

Tristan doet zijn blijde intrede.

Er is zelfs sprake van onderwerping

Ze kunnen het goed vinden samen.

En dit hebben we precies nog al ergens gezien….

Soms vraag ik mij af of ik mij ooit nog wakker zal voelen. Zo helemaal helder van geest, fris in ‘t kopke. Ik kan mij namelijk niet meer herinneren wanneer ik eens niet moe was. Tegenwoordig sta ik ’s morgens op met loden benen. En een zwaar hoofd. En ge moet vooral niet denken dat het in de loop van den dag verbetert. In tegendeel. Ik voel me redelijk zombie. Ik kan alleen maar hopen dat het van voorbijgaande aard is. En dat Tristan er voor iets tussen zit. Dan komt het met de tijd wel weer goed.

Maar allez, ‘t is bijna weekend. En we hebben ‘t één en ‘t ander om naar uit te kijken. Tante Tina komt op bezoek. Voor haar en haar wederhelft kook ik met plezier een toxoplasmosevrije maaltijd. ‘t Wordt lam. Een stoofpotje. Makkelijk voor de gastvrouw: vlees en toebehoren in de pot kappen, pruttelen en klaar. En lekker voor de genodigden. Oh, en we gaan ook weer proberen te ontfutselen wat er in haar buik zit. Ze wil het niet verklappen, maar volgens mij is ‘t een meisje.  

Janne komt ook spelen. Wijs! Een supersnoezig elfmaandertje in huis. Tristan zal weer willen imponeren. En zondag komen mijn ouders met een cadeautje voor de jarige. Stefaans hele verjaardagsgedoe is trouwens een paar weekskes uitgesteld. Het weekend van 20 september gaat Tristan bij oma logeren en gaan wij eens lekker uiteten, hééééééél lang slapen en een uitstapke maken naar ik-zeg-het-toch-lekker-niet.

Naar Kind & Gezin gaan voelt altijd een beetje als een examen. De dokter wou testen of Tristan een blokje kan doorgeven van het ene handje naar het andere. Zowat alle blokjes zijn in zijn mondje beland. Maar doorgeven? No way. Zelfs niet onder lichte dwang. Hij kan het nochtans. Goed voor een minnetje in zijn dossier.

Verder doet de natuur zijn werk: 73 centimeter en 8,360 kilo.

Om kwart na zeven des morgens ligt de Sleepstraat er verlaten bij. Terwijl het er anders zo zuiders rumoerig aan toe gaat. Dan kan ik de straat oversteken zonder om me heen te moeten kijken. Ik vertrouw gewoon op mijn oren.

Maar straks is het weer 1 september. Lopen er weer grote boekentassen met kleine meisjes op hun rug. Broertjes en zusjes die hand in hand naar de tramhalte slenteren. En nog snel een ontbijtreep binnenspelen. Soms wandelt een mama mee, maar meestal is het grote broer of zus die de jongsten van het nest veilig ter bestemming moet brengen. De groten lopen een paar meter voorop. Ongeïnteresseerd. Zich distantiërend van het klein grut dat achterop huppelt. En ik, ik moet er met de buggy tussen laveren. Gedaan met de straat voor mij alleen te hebben.

Tristan wordt met de dag onbevreesder. Vandaag heeft hij een rode neus. Van, jawel, op zijn neus te vallen. En om het allemaal nog wat te benadrukken hebben ze er in de creche nog wat eosine op gedaan. Hij is echt superlief met dat rode vlekje in het midden van zijn snoetje. Het was wel even schrikken toen ik ook in zijn neusje wat bloedsporen zag. Zijn eerste bloedneus is een feit. Van puur onverschrokken geklauter.

Door het tropische klimaat op Gran Canaria, groeien er reusachtige cactussen en vetplanten. De kleine bolletjes die onze vensterbank sieren, nemen er gigantische vormen aan. Ze groeien in het wild, op de flanken van de dorre heuvels. We bezochten een botanische tuin in het binnenland, met een afzonderlijke cactussentuin. Man, dat zijn geen cactussen meer, dat zijn bomen. Meters hoog, meters dik. Kijkt: