september 2008


Het gaat niet zo best bij Volvo. De economie is een beetje ziek . Er worden minder trucks besteld. Dus moeten er banen geschrapt worden. In Gent worden de contracten van 400 tijdelijken die in de nachtploeg werken, niet verlengd.

Stefaan werkt bij Volvo Trucks. Met een contract van bepaalde duur. Tijdelijk dus. Niet in de nachtploeg en niet als arbeider, maar toch. Niet leuk, die onzekerheid.

En of het leuk was aan zee!

Je moet wel gek zijn om je op de dag van de klant in de stad te begeven. Mijn buit is dan ook vrij bescheiden:

  • een paar schoenen
  • een zakje snoep (gratis bij de schoenen)
  • een doos NAN AR 2
  • een handdoek en staaltjes gezichtcrèmes (gratis bij de NAN)
  • eten voor vanavond

Wat ik hiervoor heb moeten opofferen: 

  • mijn goed humeur

Wat ik verder heb gedaan:

  • ruzie gemaakt
  • boos gelopen
  • onredelijk geweest
  • twee Looza’s gedronken om de bitterheid te verzachten

Wat is het soms lastig om vrouw te zijn. En teveel te willen. Teveel in één keer.

Gisteren was er een jarige in de crèche. Alle kindjes kregen een leuk washandje waarin een zakje Vitabis verborgen zat. Bij een vorige verjaardag kregen ze een potlood met gommetje en minstens twee koekjes. De keer daarvoor kregen ze een badspeeltje met Jip en Janneke rozijntjes en een Piet Piraat koek. U leest het: de lat ligt hoog. Met een pakske Betterfood komen we er niet van af. Binnenkort is Tristan aan de beurt. Iemand een ideetje voor een leuke verjaardagtraktatie?

Mijn kop zit vol snot. Het wil er niet uit. Het hoopt zich op in holtes allerhande. Het houdt zich angstvallig verborgen voor de buitenwereld. En dat voelt zo vol.

Met iemand in huis die chronisch verkouden is, hoef ik de oorzaak van mijn leed niet ver te zoeken. En net als ik het zwaar te pakken heb, heeft Hij ook extra aandacht nodig. De middagslaapjes zijn korter. De nachten zijn onrustiger. De tranen zijn dikker.

Ziek zijn is niets voor mama’s. Geen tijd voor.

Volgende Pagina »