Nike

Ik heb mij gisteren een tienbeurtenkaart gevraagd bij de witte jas. Want, jawel, ‘t is weer van dat. Dinsdag telefoon van de crèche: Tristan heeft koorts. Gisteren van ‘t zelfde + slijmpjes + hoesten + dikke, groene snottebellen + ontstoken oogjes.

Zegt de witte jas: luchtweginfectie + begin van een oorontstekingske + rood keeltje. Met vier verschillende medicamentjes is het probleem binnen een dag of zeven van de baan. Een siroopje (antibiotica), een poedertje en druppeltjes. Slikken maar.

Et voila, het beest. Twitch de wasbeer. Met bandenspoor en uitneembare ingewanden. De ingewanden zijn gemaakt van een speciaal soort pluche, zodat het echter aanvoelt. Het beest wordt verkocht in een body bag. En het heeft een officieel document van overlijden. En een identiteitskaartje. De ontwerpers noemen zichzelf Toy Terrorists. Er is ook nog Splodge, de egel en Grind, het konijn. Meer lezen kan hier. ‘k Begin ze gelijk wel wijs te vinden, die dutskes.

Over de zin of onzin van de uurwisseling wil ik het hier niet hebben. Maar toch even dit: wat met bioklokken? Die verzet je niet zomaar. Het was me al opgevallen dat ik de afgelopen avonden uitzonderlijk vroeg moe was. En deze morgen werden we een uur te vroeg (half zes!) het bed uit gejaagd. Door een klokje zonder snoozefunctie. En mét een kanjer van een ochtendhumeur.

Of: hoe begin je de dag in mineur.

Ik zag iets geks in een speelgoedwinkeltje. Het leek eerst gewoon een lelijk speelgoedkonijn. Het had één gestikt oog en één uitstekend, bloeddoorlopen oog. Ik vond het eng. Toen ik wat dichter keek zag ik rode, roze en paarse dingen langs weerszijden van zijn buik uitsteken. Toen begon het te dagen. Het is een overreden konijn. Met zijn darmen bloot en al. In speelgoedversie, maat. Naast het konijn lag er een platgereden eekhoorn of zo. ‘t Is eens wat anders.

2008 is een jaar vol belangrijke verjaardagen. Vanavond geeft een leuke collega een feestje voor haar vijftigste verjaardag. Ik ben verhinderd. Door die stomme angine. Maar maandag krijgt ze drie dikke, bacterievrije kussen van me.

Tristan wordt binnenkort één jaar. Wat gaat het vlug. Soms moet ik mezelf aanporren en zeggen: “Hé, geniet van het moment, het is zo weer voorbij.” Zoals gisteren, toen hij me met grote Bambi-oogjes aankeek. En ik hem na een onbewaakt moment met een blik makreel uit de voorraadkast aantrof. Altijd de voorbode van kattekwaad, die Bambi-oogjes. Of hoe hij haastig naar me toekruipt als ik hem kom afhalen in de crèche. En hoe hij dan vaardig tegen me opklimt om te verwelkomen met een hap in mijn wang. Hoe hij met zijn kleine wijsvingertje de kruimeltjes van de tafel plukt. Hoe hij duchtig klankjes oefent. Wat mij betreft mag het allemaal wat trager gaan. Dan kan ik wennen aan het idee dat hij groot wordt.

Straks spring ik ook op een andere tram. Ik ben er nog niet helemaal uit of ik aan dit gebeuren wat meer luister moet geven dan aan een gewone verjaardag. Misschien een klein feestje met zij die mij het meest genegen zijn? Ik denk er nog eens over na. Maar er is haast bij, want de goede man doet weldra zijn intrede. En wij worden op dezelfde dag gevierd.

Wij hebben een douche, geen bad. En in de badkamer is het altijd koud. We steken er de chauffage niet aan, waarom zou je ook, voor die twintig minuten per dag dat je de badkamer gebruikt. Dus wordt Tristan gewassen in de lavabo van de keuken. We hebben zo’n emmertje, een Tummy Tub, maar da’s ook zo omslachtig. Ge moet er water indoen en dat weegt, nie normaal. Dus gemakkelijkheidshalve werd Tristan al rap in de lavabo gewassen. Hij kan er nog altijd in. Niet lang meer, denk ik. Dan moeten we een oplossing zoeken voor in de douche. Maar hij vindt het wel oké, zo in de lavabo. Afdrogen daarentegen is een ander paar mouwen. Da’s een gevecht.