Nike

Het wordt steeds moeilijker om mooie portretten te maken van Tristan. ‘t Is zo’n danig wrikkelgat. Maar het ligt ook aan het donkere weer. En aan mij, want ik ken niets van fotografie. Ik heb gewoon een duur toestel en doe een beetje alsof. Misschien moet ik maar eens een cursus volgen. Dan kan iemand me tenminste uitleggen wat ik moet met diafragma en sluitertijd en belichting en al die dingen. Want boekskes lezen daarover of gebruiksaanwijzingen, daar heb ik geen geduld voor.

Kijk, een vers plaatje:

Wij naar Dreamland. Dromenland. Dat schept verwachtingen. ’t Speelgoed blinkt en kleurt en piept en schalt en flikkert. De zintuigen worden er waarlijk op de proef gesteld. Wat een keuze! Wat een opdracht.

Wat koopt een mens voor een jochie van een jaar? Van de grootouders krijgt hij al een loopwagentje, een fietsje en een activiteitentafeltje. Veel schiet er niet meer over aan boeiend speelgoed. We wilden graag iets kopen dat nog een tijdje zou meegaan. Iets dat zijn geld een beetje waard is. Iets waar we zelf ook nog graag mee zouden spelen. Et voila:

Een boerderij van Little People

Een schoolbus van Little People

 Een rol van Cotoons

Een boekje van Liesbeth Slegers

Oh, ik kan niet wachten om het hem te geven. Nog 11 nachtjes slapen. Dan vieren we zijn verjaardag en komt de Sint.

Tristan is de laatste dagen (weken) vreselijk lastig. Soms huilt hij twee uur aan een stuk. Ziek is hij nochtans niet. Krijgt hij dan teveel aandacht? Of te weinig? Verveelt hij zich? Moeten we (nog) meer samen spelen? Zijn we niet streng genoeg? Is hij moe? Is hij gewoon een beetje temperamentvol? Is het een fase?

Ik krijg er stress van. Ik vraag me af wat we fout doen. Of we überhaupt iets fout doen. Of is er iets met Tristan?

Herkenbaar? Iemand?

Ik krijg van Alejosa een stokje toegeworpen. Zes eigenaardigheden over mezelve. Dat mag geen probleem zijn:

• Ik kan mijn klein teentje erg ver strekken. Zo ver dat het bijna een rechte hoek vormt met mijn vierde teen. Door het strekken gaan alle andere tenen ook wat verder uit elkaar staan en past er tussen elk spleetje een knikker. Wie doet het mij na?
• Als ik onder een ladder loop, houd ik mijn adem 21 tellen in. Ik ben nochtans niet bijgelovig, maar als kind las ik in één of ander boekje dat je zo onheil kan voorkomen. Dus doe ik het nog steeds.
• Ik kan niet tegen wolvengehuil. Het maakt me bang. Die angst is ontstaan nadat ik een aflevering van Merlina over weerwolven had gezien. Ik heb er die nacht over gedroomd en sindsdien heb ik een doodsangst voor wolven.
• Ik heb maandelijks een nieuwe tandenborstel nodig. Omdat ik te hard schrob, staan de haartjes na een paar poetsbeurten al helemaal paraplu. Hard poetsen is een slechte gewoonte die ik heb overgehouden aan mijn beugelperiode. Bovendien heb ik een hekel aan tanden poetsen. Ik doe er welgeteld 20 seconden over. Twee keer per dag, dat wel. Wie denkt dat het aan mijn gebit te zien is, heeft het mis. Nul gaatjes!
• Ik kan ’s morgens ontzettend veel eten. Een boterham of twaalf is dagelijkse kost. En als ik tijd heb, krijg ik gerust een klein brood binnengespeeld. Mijn favoriete beleg is choco, maar dat haal ik niet in huis. Ik smeer te rijkelijk en de weegschaal zou algauw teveel naar rechts uitwijken. Om dezelfde reden koop ik ook geen speculaaspasta. Dan maar confituur, want dat eet ik eigenlijk niet zo graag. Ik smeer maar een heel fijn laagje, zodat ik net het smaakje heb. Meer moet dat niet zijn. Ik eet brood om het brood. En ik drink spuitwater bij het ontbijt.
• Ik snuffel aan alles. Aan Tristan nog het meest, maar ook aan verse tijdschriften, brood, potloden, etenswaren, pas gewassen kleren, cellohars, Bumba-blokken, idaai, leer, geitjes,…

Geen idee wie het stokje nog niet heeft gekregen. Maar wie zich geroepen voelt om zijn rariteiten op ‘t internet te gooien: hier, vangt!

Tussenstand na de zoveelste onderbroken nacht deze week:

hoofd – buik: 1 -0

Nu Tristans eerste verjaardag nadert, krijg ik steeds vaker de vraag of er nog een kindje komt. Wel, neen, niet meteen. Niet meteen en misschien ook helemaal niet. Maar daar ben ik nog niet uit.

‘t Zit zo: ik ben enig kind en ik heb dat altijd oké gevonden. Er is misschien een tijd geweest dat ik wat eenzamer was en graag een broertje of zusje had gekregen voor Sinterklaas. Maar ik heb me altijd goed kunnen bezighouden. En mijn vrije dagen waren goed gevuld met de muziekschool, de scouts, paardrijden of het kinderkoor. Ik zat wel vaak alleen, omdat mijn ouders ’s avonds in het restaurant werkten. En dat heeft zijn sporen nagelaten: moeilijk kunnen samenleven, vrij willen zijn, zelf de touwtjes in handen willen houden,… Met een broer of zus erbij waren deze eigenschappen misschien niet zo uitgesproken geweest. Enig kind zijn heb ik echter nooit als een ‘gebrek’ ervaren. Bovendien kan je geen vergelijkingen maken. Ik zal nooit weten wat het is om een broer of zus te hebben. Anderen zullen nooit weten wat het is om alleen te zijn. Volgens mij heeft het allebei zijn voor- en nadelen.

Dan: voltijds werken + huishouden en de zorg voor Tristan heb ik zwaar onderschat. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik de zorg voor twee kinderen aankan. Maar ik ben dan ook een rasecht stresskonijn. En ik ben geen echte moederkloek. Het leven is meer dan huisje-boompje-beestje. Ik wil ook nog tijd hebben/maken voor cultuur, reizen, vrienden en mijn allerliefste wederhelftje. Tristan is alles voor me. Meer dan ik me ooit had kunnen inbeelden. Meer dan ik in mijn stoutste dromen heb durven wensen. Maar nog zo’n rakkertje erbij, zou momenteel van het goede teveel zijn

En nog wat argumentjes: twee kindjes in de crèche is een dure aangelegenheid. Voor één kindje vind je makkelijker een babysit. Mijn lichaam is goed hersteld van de zwangerschap, maar hoe zou het een tweede zwangerschap verteren?

Maar! Ik voel precies in mijn ‘buik’ dat er nog een kindje zal komen. En mijn hoofd heeft daar precies niets over te zeggen. Dat kindje komt er nu nog niet, hoor. Ik krijg een angstaanval als ik eraan denk. Maar ooit komt het er misschien wel. Benieuwd wie het gevecht wint: mijn hoofd of mijn buik. Tristan moet in ieder geval al naar school gaan vóór er sprake kan zijn van een volgende zwangerschap.