Nike

Bij de eerste stapjes horen ook de eerste schoentjes. Om zeker nog van de solden te kunnen profiteren, trokken we deze namiddag naar de schoenwinkel. Waar ik zo lang naar had uitgekeken, vond Tristan allesbehalve leuk. Was het vermoeidheid (een lange dag in de crèche) of waren het de schoentjes? De schoentjes zaten er in elk geval voor iets tussen…

Eerst voetjes meten: niet leuk. Dan schoentjes passen: dikke tranen, een rode kop, woede en onbegrip. En dan, eens hij de schoentjes aan zijn voetjes had: aan de grond genageld. Hij durfde zich gewoon niet meer bewegen. Het is even wennen, zei de mevrouw van de winkel. En dat is het ook, want zelfs thuis durft hij niet te stappen. Hij kleeft aan de vloer. Het lijkt zelfs alsof hij bang is van zijn schoentjes. We kregen de goede raad het rustig aan te doen. Elke dag een uurtje. En als hij niet meer weent: elke dag een beetje langer. Nu maar hopen dat het snel went.

Tristan heeft maatje 19. En we namen zijn splinternieuwe schoentjes mee naar huis voor de helft van de prijs.

En kijk:

Een stokje van Licht in de duisternis: open de vierde map van je afbeeldingen, neem daarvan de vierde foto en plaats die op je blog.

En kijk, het levert zowaar een saai beeld op. De brug van Millau. De hoogste brug ter wereld. Eén van de pijlers is hoger dan de Eiffeltoren. Wij reden over de brug in 2005 en maakten er, zoals het echte toeristen betaamt, een foto van.

Mogen eens gaan graven in hun foto-archief: 2 becomes 3, Idril, Lien en Saar.

Gisteren was er een feestje met veel kindertjes. In de crèche werd het nieuwe jaar ingeluid met bubbels en lekkers. Sandwiches met kaas voor de kleinsten, verzorgde hapjes voor de oudsten. Het was daar, op de nieuwjaarsreceptie, dat Tristan zijn eerste stapjes zette. Hij had zich al vaker aan een paar pasjes gewaagd. Paar is overigens zeer letterlijk te nemen, het waren er nooit meer dan twee. Maar het was altijd per ongeluk, niet beseffend dat er even geen pink was om aan te trekken of een broek om aan de hangen. Ik liet het moment dus gewoon voorbijgaan. Ik dacht dat het weeral een toevalligheid was.

’s Avonds zaten we te spelen in de woonkamer. En plots ging Tristan in z’n eentje op stap. Hij zette vijf stevige stappen. Van de zetel naar de televisiekast. Tot drie keer toe. En omdat zijn kunstje zoveel gejuich en gelach ontlokte, zette hij nog een paar extra pasjes. Ik hoef er vast niet bij te vertellen dat we apetrots zijn. Alweer een grote, letterlijke stap naar de volwassenwording.

Het bloggen schiet er een beetje bij in de laatste tijd. Maar soms lijkt het alsof er gewoon niets te vertellen valt. En ik wil ook niet altijd zeuren over zieke, kleine man en zijn oververmoeide moeder. Bovendien kan een mens niet altijd helder van geest zijn. Maar laat me eens nadenken, misschien valt er toch iets te vertellen.

Ik draag mijn haar nu in een staartje. In afwachting van een knipbeurt hou ik mijn haardos in bedwang met een rekkertje. Ik moet dat rekkertje vier keer omdraaien. Hét bewijs dat ik al heel wat van mijn wilde haren ben verloren.

Gisteren zat ik met Tristan op de grond te spelen. Hij wees naar de boekenkast en zei ‘poesj‘. Ik zei: “Ga maar een boekje kiezen. Dan gaan we het samen lezen.” Waarop hij naar de boekenkast ging, een boekje koos en ermee naar mij kwam gekropen. Nooit verwacht dat hij zo’n complexe opdracht zou begrijpen.

Het lijkt alsof alle jongentjes in de crèche dezelfde kleertjes hebben. Dat Titus‘ garderobe menig kledingstuk gemeen heeft met die van Tristan, was ons niet onbekend. Maar ook M., A. en O.J. verschijnen al eens met dezelfde broek of hetzelfde truitje. Da’s nu eenmaal het gevaar van winkelen in H&M en Hema.

We hebben vier schooltjes bezocht. De school van onze keuze heeft 17 plaatsen. En we wonen er volgens Mappy 950 meter van. Moet wel lukken. Nu is het wachten op de aanmeldperiode. Nog een week of zes.

Tristan vindt het leuk om de vochtige doekjes één voor één uit het pakje te trekken. En dan een beetje gek te doen.