Nike

Tristan speelt met mijn voeten. Ik probeer nochtans consequent te zijn. Maar soms ben ik het gehuil of gezeur zo moe dat ik iets door de vingers zie. En dan heb ik het vlaggen. Bij het aankleden bijvoorbeeld draait en keert hij als een wild beestje. Bij papa daarentegen blijft hij mooi op zijn rugje liggen en laat hij zich gewillig aankleden. Ook al maak ik me boos als hij weeral eens ligt te wroetelen, hij trekt het zich niet aan. Gewoon omdat ik het één keer oogluikend heb toegestaan. Nu weet ik wel beter. Een mens leert uit zijn fouten.

Gisteren op het nieuws: de boekenomzet is 5 à 6 procent gestegen ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar. Kookboeken, boeken over geldzaken en thrillers gaan vlot over de toonbank. Maar de meneer van Standaard Boekhandel wist ook te vertellen dat de verkoop van jeugdboeken in de lift zit. Dat 2008 een sterk jaar was voor de jeugdboeken, hoewel er geen nieuwe Harry Potter is verschenen. Dus, dankzij Harry Potter heeft de jeugd ‘leren’ lezen. Of liever: hebben ze de smaak te pakken gekregen.   

My point exactly.

Beste blogger, heb jij daar ook last van: je schrijft iets, publiceert het en dan begint het molentje te draaien? Plots zie je een heleboel andere invalshoeken. Vind je mooiere woorden. Bedenk je in no time tien goede argumenten. Vind je betere voorbeelden om je betoog kracht bij te zetten. Maar als de cursor pinkt, kan je geen zinnig woord bedenken.

En zeggen dat ik ganse dagen niets anders doe dan schrijven. Ik vind het hard labeur. Elke keer weer een oorlogje op papier. Een spel van schrappen en creëren. Gelukkig is er zoiets als een eindredacteur. Die heeft een hoofd dat niet zo mistig is als het mijne. Schrijven is en blijft een beproeving. Mijn pen durft wel eens te haperen.

Licht in de duisternis daagt ons uit:

Wie bepaalt wat goede jeugdliteratuur is en wat niet? Wie bepaalt welke boeken voor volwassenen goed zijn en welke niet? Moet je als lezer absoluut Umberto Eco lezen of mag je het bij stationsromannetjes houden? Voer voor een andere discussie. Wie waagt zich eraan?

Interessante vraag. Wat goed is en wat niet, blijft natuurlijk subjectief. Maar wat is literatuur? Tegenwoordig wordt alles dat goed verkoopt door de zelfverklaarde literatuurkenner als minderwaardig aanzien. Als ik er Humo’s Boeken Top 10 op nasla, dan mogen Stieg Larsson, Deflo, Stephanie Meyer en John Grisham gecatalogeerd worden als pulp. Maar hé, deze auteurs kunnen wel boeken schrijven die het grote publiek lijkt te smaken. Oké, hier vind je misschien geen mooie woorden, geen gekunstelde zinnen, geen zuivere stijl. Maar wel onderhoudend leesvoer, spannende plots, herkenbare fragmenten,… En lezen moet leuk blijven, anders haak je af. Aspe en confraters zetten mensen aan om te lezen en dat kan ik alleen maar toejuichen. Al de rest is Literatuur. Met grote L. En bestemd voor een select publiek (vindt de lezer van Literatuur met grote L). Voor de elitaire meerwaardezoeker. Maar zo stel ik het natuurlijk erg zwart-wit voor.

Ik hou nu toevallig meer van Literatuur. Van Ian McEwan, Gabriel Garcia Marquez, Nagieb Mahfoez, Sandor Marai, Haruki Murakami, om er een paar te noemen. Chicklit of thrillers kunnen me echt niet bekoren. Ik vind ze vaak te plat, te doorzichtig, te voorspelbaar. Maar ik vind het verkeerd dat de literatuurliefhebber neerkijkt op het populaire genre. Lezen is lezen. Literatuur of niet. Het mooie aan lezen is dat het je verbeelding aanspreekt. Dat je gaat meeleven, meevoelen. Dat je eventjes uit de dagelijkse sleur kan ontsnappen.

Bovendien is het leven veel te kort om alle boeken te lezen die je zou willen lezen. Daarom: lees gewoon wat je graag leest en laat je niet beïnvloeden door andermans mening. En lees vooral niet verder in een boek dat je niet mooi vindt. Er ligt nog veel te veel andere en betere lectuur op je te wachten!

Wij wonen in een Blauwe Zone. Dat betekent dat wij er als bewoner gratis en onbeperkt mogen parkeren met een bewonerskaart. Niet-bewoners mogen er parkeren met een parkeerschijf. Op heel veel plaatsen in Gent moet je betalen om te parkeren. En nog geen klein beetje. Bij ons kan het dus gratis. Vinden daarom meer en meer mensen de weg naar onze buurt? Kan best, want tegenwoordig geraken wij onze wagen niet meer kwijt in de straat. Zelfs in de aangrenzende straten vinden we geen plaats meer. ’s Avonds niet, overdag niet, in het weekend niet. Soms moeten we blijven rondrijden tot er iemand wegrijdt. Héél erg vervelend. Zeker als het slecht weer is en we Tristan, zijn buggy en heel zijn rataplan drie straten verder moeten meesleuren.

Oké, ik hoor u al denken: da’s de tol die je betaalt voor een wagen in de stad. Wel, wij hebben één auto. ’s Zomers gaat Stefaan met de fiets naar het werk. Ik ga elke dag te voet of met de fiets naar het werk. Als het mooi weer is, wordt de wagen dus enkel in het weekend gebruikt om boodschappen te doen of een uitstapje te maken. Hebben we die wagen dan nodig? Tja, daarover valt nog te discussiëren, maar ik vind het geen overbodige luxe nu Tristan er is. En een parkeerplaats voor de deur is misschien veel gevraagd, maar de huidige situatie is echt onhoudbaar. En het wordt nóg erger, want in een zijstraatje zijn er garages die ze gaan platsmijten om er een appartementsgebouw op te zetten. De tientallen buurtbewoners die hun wagen nu in de garage parkeren, moeten dan ook de straat op. Om van de bewoners van het appartementsgebouw nog te zwijgen. Aargh, frustraties!

Tristan heeft drie dagen bij bontje en bompa gelogeerd. Gisteren mochten we hem eindelijk afhalen. Want drie dagen is lang!

B&B zijn elke dag met hem naar de speeltuin gegaan. En leuk dat ie dat vindt, kijk:

En nog wat mooie plaatjes: