Nike

Toevallig kreeg ik Het Nieuwsblad van afgelopen weekend in handen. Ik las er een artikel over 100 leuke dingen om met je kinderen te doen. Er zitten een paar klassiekers tussen. Ik werd er een beetje nostalgisch van…

• Samen balletjes draaien voor in de soep. Geef toe, dat vond jij als kind toch ook geweldig!? En af en toe, heel stiekem, een balletje binnensmikkelen…
• Brood bakken. Ik heb het zelf maar één keer gedaan als kind. Bij een bezoek aan de kinderboerderij. Thuis mocht ik soms zoutdeegjes maken. Da’s ook kneden en vormpjes maken. Maar het leukste waren de haartjes die je met een lookpers maakte.
• Glas naar de glasbak brengen. Vooral leuk als de glasbak leeg is en je het glas tegen de bodem aan diggelen hoort slaan.
• Onkruid wieden. Dat mocht ik bij mijn grootouders doen als er weeral eens teveel groene sprietjes van tussen de kiezels kwamen op de oprit.
• Stenen in het water gooien.
• Met stoepkrijt het voetpad vol kliederen.
• Tikkertje-rond-de-tafel.
• Zaklampentocht. Leuk, behalve die keer dat de leiding van de scouts ons het bos in stuurde. In het pikkedonker. Ik bang. Wreed bang.
• Zeepbellen blazen. Om ter grootst. Om ter meest. Om ter hoogst.
• Zondagochtend samen in het grote bed. En dan lekker gek doen. Springen. Dollen. Buitelen.

Ook leuk: een sokaap maken. Was ik maar wat handiger…

Een stokje van Licht in de duisternis.

Spelregels zijn als volgt:

1) Beantwoord de vragen, waarbij je één minder leuke vraag vervangt door een nieuwe.

2) Voeg een nieuwe vraag toe.

Wat op dit moment mijn obsessie is 
De boeken van Stieg Larsson. Ik ging er mij niet aan wagen. Want: mijn genre niet. Maar Larssons trilogie staat al weken in de top 10 en overal las ik positieve recensies. Ik kon het laten. Ik wou meespreken. En nu heeft die snoodaard van een Larsson me helemaal in zijn greep met zijn Lisbeth Salander.

Wat ik nu draag 
Mijn lievelingsbroek van de H&M (gaat al 5 jaar mee en komt als gestreken uit de droogkast), en een beige truitje met driekwart mouwen (‘t is zomer, weet u wel).

Doe ik vaak een dutje?
Af en toe. Als ik teveel ‘input’ krijg, moet mijn hoofd even rusten. En dat kan alleen met mijn ogen dicht.

Wie ik het laatst een knuffel heb gegeven  
Tristan, toen ik hem daarnet ging ophalen in de crèche.

Wat heeft een dag nodig om goed te zijn
Een moment van rust. En veel Tristan.

Wat ik vanavond eet 
Straks gaan we bij Stefaans ouders eten en ik denk dat het spaghetti is.

Mijn laatste aanschaf  
Gisteren een zakske paaseitjes gekocht voor het goede doel. 

Naar welk geluid ik nu luister
Naar een rijstkoek die in twee gebroken wordt. Ze delen eerlijk, mijn zoon en zijn vader.

Favoriete weertype 
Een lentezonnetje. Niet zó warm dat je kleren aan je lijf kleven, maar warm genoeg om met een T-shirt en een rokje buiten te lopen.

Mijn doel 
Voor Tristan en Stefaan een veilig, warm en leuk nest creëren.

Zeg iets tegen de persoon die je getagged heeft.
Licht in de duisternis, je bent een leuke aanwinst in blogland. Je durft je mening te verkondigen, je kaart dingen aan, je zoekt een antwoord op vragen en je brengt licht in de duisternis. Wat ik van je lees doet me vermoeden dat we gelijkgestemde zielen zijn. En vier kinderen,… chapeau!

Favoriete vakantieplek  
Ik hou van alle plekjes die verborgen culturele schatten hebben. Plekjes waar de zilte geur van de zee me tegemoet waait. Plekjes die ruiken naar bos, naar bloemen, naar beesten zelfs. Plekjes waar je verse vis krijgt voorgeschoteld, op een terrasje aan een verlaten strand. Plekjes met een geschiedenis.

Films die ik keer op keer kan bekijken
Het tweede deel van La meglio gioventù. De Nicola van middelbare leeftijd is een knappe man. Het meest ontroerende stukje cinema ooit is nog steeds het fragment waarin de moeder van Matteo treurt om zijn dood.

Favoriete theesmaak 
Verse muntthee.

Het boek dat ik momenteel lees
Het tweede deel van Stieg Larssons trilogie: De vrouw die met vuur speelde. En ik zit op pagina 117 van Laten wij aanbidden van Ann-Marie MacDonald.

Wat mij op dit moment veel plezier geeft, maar tegelijkertijd ook schuldgevoelens
Paaseitjes eten.

Wat wil ik ooit nog doen? 
Met Tristan naar verre oorden reizen en hem de rijkdom van onze aarde tonen.

Wat wens ik mijn kinderen toe 
Ik hoop dat Tristan uitgroeit tot een gelukkige, levenslustige en gezonde man.

Welke kwaliteit zou ik willen hebben 
Wat meer je-m’en-foutisme.

Noem één van je kwaliteiten
Ik ben empathisch.

Waar wacht ik op?
Vakantie.

Heb je een tic of kenmerkende eigenschap?

Ik frons te teveel. Daardoor heb ik een rimpeltje boven mijn neus.

Ik heb één vraag veranderd, maar geen vraag toegevoegd. Ik geef het stokje door aan Alejosa, Onze patatjes en Annelyse.

Ik droom heel erg ’s nachts. Als ik ’s morgens wakker word, ben ik vaak nog moe van al mijn nachtelijke belevenissen.

Vannacht droomde ik dat Stefaan met een stoffen zak over zijn schouder de woonkamer binnenkwam. Hij smeet de zak voor mijn voeten en er kwam een witte slang uit tevoorschijn. Het beest klom langs mijn benen naar boven en ik slaakte een gil. Een echte. Stefaan werd er zelfs wakker van.

Mijn tweede droom ging over een véél te klein autootje dat ik parkeerde aan mijn vroegere middelbare school. Ik probeerde mijn cello in het véél te kleine koffertje te krijgen, maar het lukte niet. En daar stond ik dan te blinken met mijn cello.

Mijn derde droom speelde zich af in een huis dat ik niet ken, maar waar mijn ouders en Stefaan zaten te discussiëren over een over te nemen reisbureau.

Vreemd, denkt u? Dit is slechts een greep uit mijn waanzinnige dromen.

Tristan heeft witte vlekken op zijn voorste tandjes. Iemand enig idee wat dat is? Is het gewoon een ‘foutje’ van de natuur? Of heeft het te maken met mondhygiëne? We poetsen nochtans elke avond zijn tandjes. Oké, niet altijd even grondig, want hij vindt het niet zo fijn. Van zodra hij de tandenborstel ziet, begint hij vervaarlijk met zijn armen te zwaaien. En houdt hij zijn lipjes stevig op elkaar geklemd. Probeer daar maar eens tussen te komen…

We dachten dat het aan de tandpasta lag. Aardbeiensmaakje heeft hij het liefst. Maar tandjes poetsen blijft een gevecht. Tips?

Ik heb een aantal heel bijzondere vrienden. T. die in de eerste jaren van het middelbaar mijn beste vriendinnetje werd. En bleef. Ze heeft het erg druk, zeker nu ze mama is geworden van lieve, kleine J. We horen of zien elkaar dus niet zo vaak, maar we zijn vrienden voor het leven. Onvoorwaardelijk.

De vriendschap met C. dateert uit mijn Brugs verleden. Op mijn elfde verhuisden we naar Gent, maar gelukkig waren er regelmatig logeerpartijtjes. We verloren elkaar niet uit het oog en we studeerden zelfs een jaartje samen aan de unief. We zien elkaar hooguit drie keer per jaar, maar het is telkens weer een warm weerzien.

B. kwam pas later in mijn leven. We woonden in hetzelfde gebouw en het bleek al snel te klikken. B. is altijd in de weer. Ze heeft een druk sociaal leven. Ze engageert zich voor allerlei projecten. Soms gaat de tijd zo snel dat we verbijsterd vaststellen dat er alweer een paar maanden zijn voorbijgegaan zonder dat we elkaar hebben gezien.

Het lijkt een constante: zij die mij het meest dierbaar zijn, zie ik het minst. Dat is het mooie aan vriendschap: geen verwachtingen. En geen verwijten. Ook wel eens een meningsverschil of zelfs een kleine ruzie. Maar altijd snel bijgelegd. Vergeven en vergeten.

Dan is er G., die misschien wel helemaal bovenaan het lijstje prijkt. We hebben erg veel gemeen. Ze ligt me nauw aan het hart. Maar ik liet een steek vallen. G. is jarig vandaag. Ze viert haar dertigste verjaardag. En ze is vandaag al vaak in mijn gedachten geweest…

Gisteren kwam Janne spelen. Van zodra er zich een ander klein wezentje in ons huis bevindt, begint Tristan met territoriumafbakening. Zelfs het speelgoed waar hij nooit naar omkijkt, wordt plots erg begerenswaardig. Toen Janne op het fietsje zat, ging Tristan in de aanval. Hij pakte haar bij haar kraag en sleurde haar van de fiets. Maar dat had nu net het effect dat hij niet wilde bereiken: ik nam Janne in de armen en wierp hem boze blikken toe.

Ik dacht dat Janne het hem nooit zou vergeven. Maar Tristan gedroeg zich voorbeeldig en Janne toonde zich vergevingsgezind. Even later zaten ze mooi ’samen’ te spelen. Het werd zelfs een heel fijne avond. Met twee zotte kindjes. Erg gekke kindjes.