Nike

U herkent op de foto ook Janne, Titus, Vic, Nora & Marie, Isla en Alexander & Joost.

Later meer.

…maar niet voor Tristan. We sukkelen al een tijdje met de overgang van zuigelingmelk (NAN AR2) naar gewone melk. De overstap wordt nochtans geleidelijk gemaakt: de helft volle melk, de helft NAN. Maar hij lust het niet. Hij drinkt zijn flesjes maar voor een kwartje leeg. En als we alleen volle melk geven, moet hij het al helemaal niet hebben. We probeerden ook al verdikkingsmiddel, een smaakje, soyamelk en groeimelk. Hij lust het allemaal niet.

Geen probleem, zegt Kind & Gezin. Vervang de melk gewoon door andere zuivelproducten. Maar ik vraag mij gelijk wel af hoeveel kaas, yoghurt en platte kaas hij moet eten om aan zijn dagelijkse aanbevolen hoeveelheid eiwitten en calcium te geraken? En moogt ge dan suiker bij de yoghurt doen, of is dat dan weer teveel suiker?

Tristan is baby af. Nu ik hem een week heb moeten missen, merk ik pas hoe groot hij geworden is. En hoe zelfstandig:

• Hij klautert zelf op de zetel.
• Hij wil zelf de trap opklimmen. Hij kan het ook en dat maakt het nu net zo gevaarlijk.
• Hij wil ook zelf de trap afgaan, maar daarvoor zijn z’n beentjes nog te kort.
• Hij wil geen hulp meer bij het eten. Hij eet vaak met zijn handjes. Zijn lepeltje draait hij op weg naar zijn mondje nog altijd om.
• Hij beslist zelf welke kant we uitgaan bij het wandelen. Gegarandeerd kiest hij de verkeerde kant en komen er traantjes aan te pas.
• Hij loopt zonder hulp over de loopbrug van het speeltuig in ons parkje.
• Als hij zin heeft om te tekenen, neemt hij zelf zijn tekenboek en potloodjes en gaat hij aan zijn tafeltje zitten.
• Als we boekjes lezen, begint hij nu ook zelf te vertellen in een hilarisch nonsenstaaltje.
• Hij probeert zelf zijn sandaaltjes of sokjes aan te doen.
• …

Elke dag sta ik versteld. Tristan leert ontzettend snel bij. Mijn kleine jongetje wordt groot. Even wennen, maar erg leuk!

Er ligt vanalles in het verschiet. Leuke dingen en minder leuke dingen. Een overzichtje:

Leuke dingen

• Een uitstapje naar de Zoo met bekende onbekenden.
• Petit Bazaar, een beurs van de hipste kinderwebwinkels. In mijn straat dan nog wel! Je komt toch ook?
• Afspraken met vriendinnetjes.
• De finale van Start to Run.

Minder leuke dingen

• Openbaar examen cello. En de voorafgaande pianorepetities.
• Naar de dermatoloog met Tristan. Laten verifiëren of hij de eczema/gevoelige huid/allergieën van zijn moeder heeft overgeërfd.
• En aaaaargh, 23 juni gaan mijn amandelen eruit.

Een bezoek aan Rome is een reis in de tijd. Op elke straathoek, op elk plein vind je restanten van een rijk verleden. Rome is een dik boek met verhalen over keizers, gladiatoren, pausen en kunstenaars. Je verbeelding draait er op volle toeren.

In vijf dagen hebben we zowat de belangrijkste bezienswaardigheden bezocht, waaronder de Trevi fontein, het pantheon, het colosseum, het Forum Romanum, de andere fora en markten, het Vaticaan, de thermen,… Maar we vertoefden ook op andere plekjes. In het bruisende Trastevere, in een crypte die versierd is met de beenderen van 4000 capucijnen, op een kerkhof waar de resten van Keats en Shelley liggen, maar waar het vooral erg rustig zitten is in de tropische tuin,… Het was een vermoeiende (veel trappen, veel kilometers, veel te veel te zien), maar mooie reis.

Nooit gedacht dat ik Tristan zo verschrikkelijk zou missen. Ik was voorbereid op gemis, maar niet op een overheersend leeg gevoel. Overal zag ik kleine kinderen die het gemis nog erger maakten. Ik had het niet voor mogelijk gehouden dat ik ooit heimwee zou hebben. Het was een erg blij weerzien vrijdag.

Trevifontein

Pantheon

Colosseum

Een schoon koppel Belgen

Het is nu bijna acht uur ’s avonds. Over een uur of zeven mogen we alweer uit de veren om ons vliegtuig naar Rome te halen. Leuk vooruitzicht, dat wel. Toch geeft elk vertrek stress. Ik kijk maanden reikhalzend uit naar een reis, maar als het vertrek nadert zou ik eigenlijk liever gewoon thuisblijven. Dat gevoel waait wel over. Van zodra ik uit het vliegtuig stap, keert de rust in mijn hoofd terug.

Er is natuurlijk ook de stress van het valiezen maken. De weersvoorspellingen zijn gunstig. Gemiddeld 28 graden en volle zon. Dat maakt het koffers pakken een stuk makkelijker: rokjes en topjes.

De stress van de papieren. Geldt die uitprint wel als vliegticket? Is die elektronische reservatie wel bij de juiste mensen terechtgekomen?

Door al die zorgen is de keelpijn teruggekeerd. En heb ik me vanbinnen zodanig boos gemaakt op mezelf, dat de pijn alleen maar erger wordt. En kan ik alleen maar hopen dat ik niet ziek ga worden in Rome. Dat zou een fiasco zijn. Wie brandt een kaarske voor me, opdat ik gezond en wel de komende zes dagen doorkom?

Tot overmaat van ramp vond ik daarnet de sleutels van de voordeur niet. Ik had ze deze namiddag voor het laatst gebruikt, toen ik met Tristan nog wat spullen was gaan halen voor op reis. Ik kon me absoluut niet meer voor de geest halen waar ik ze had gelegd. Ze leken spoorloos verdwenen. We hebben alles ondersteboven gehaald, want Tristan speelt graag met mijn sleutels. En dan durven ze wel eens tussen het speelgoed te belanden. Niets te vinden. Misschien had ik ze op de voordeur laten zitten? Net nu we over een paar uur op vakantie vertrekken en dieven hier vrij spel hebben. Shit, shit, shit. Nog wat beter gezocht. En ja, hoor, ze zaten in de hoekkast van de keuken, tussen de brikjes tomatenpuree. Oh, wat een opluchting!

Tristan gaat bij de grootouders logeren voor zes lange nachten. Ik mis hem nu al. Maar we brengen iets moois mee uit Rome. En ik ben er zeker van dat 90% van onze gesprekken over Tristan zullen gaan. Was het maar al snel vrijdag. En ook weer niet.