Nike

Tristan heeft het warm dezer dagen. Hij zweet zich te pletter. ’s Nachts slaapt hij in z’n blootje en nóg wordt hij badend in het zweet wakker. Zou zijn temperatuurregeling nog niet op punt staan?

Om overdag voor wat verkoeling te zorgen, hebben we een zwembadje op ons terras gezet. Da’s leuk om in te ploeteren als je oververhit bent. Maar als je nadien in je blote, natte voetjes over het terras fladdert, ga je wel eens tegen de vlakte. En met je leren schoentjes het water in, dat mag niet van moeder. Dus is Stefaan de stad ingetrokken met Tristan om sandaaltjes voor buiten. Sandaaltjes die nat en vuil mogen worden en tegen een stootje kunnen. ‘t Zijn Teva’tjes geworden. Kijk:

Ziek zijn heeft ook zo zijn leuke kanten. In het ziekenhuis kreeg ik een boeketje bloemen van mijn twee liefjes. En gisteren stond H. aan de deur met een boek. En Lien kwam onverwachts bloemen brengen. Wat ben ik toch een gelukzak, zo omringd worden door goede vrienden. Stuk voor stuk lieve, warme mensen. Dank ook aan jullie voor de beste wensen. Het doet me plezier dat jullie aan me denken, lieverds.

Verdorie. Dag vier was nochtans goed begonnen. Beetje wankel op de beentjes, dat wel. Maar ik kon het met één pijnstiller uithouden van 5 uur ’s morgens tot 4 u ’s middags. Ik dacht: ik ben genezen. En ik heb nog 11 mooie dagen ziekteverlof voor de boeg, wat is het leven mooi.

Te vroeg victorie gekraaid. Na het avondeten is de pijn in alle hevigheid teruggekeerd. En vandaag, dag vijf, ben ik met hevige pijn opgestaan. Pijnstillers helpen bijna niet. Ik zal dus toch nog wat geduld moeten oefenen

Ik probeer ook zo weinig mogelijk te praten. Het voelt gewoon niet goed. Beetje vervelend met Tristan die verwacht dat ik boekjes voorlees of die af en toe met luide stem terechtgewezen moet worden. Gelukkig neemt Stefaan mijn taken maar al te graag over. Er is een toegewijde huisman aan hem verloren gegaan.

De eerste dag was de beste. Ik was een beetje zenuwachtig vóór de operatie, een beetje draaierig erna, maar voor de rest voelde ik me verbazingwekkend goed. Geen pijn. Geen andere kwaaltjes. Ik werd natuurlijk ook goed gesoigneerd. Hoe kan het ook anders, in het beste ziekenhuis van Gent? ’s Avonds had ik een bloeding. Even paniek, maar met wat ijswater was het gelukkig snel weer gepasseerd.

Dag twee begon wat vervelend. Ik was misselijk, maar ik kreeg een paardenmiddel in mijn baxter gespoten en toen ging het al heel wat beter. Om 9.00 op consultatie bij de dokter. Die zag dat het goed was en stuurde me naar huis. Thuis had ik meer pijn, eten ging moeizamer, maar hé, we gaan niet klagen, ik had het véél erger verwacht.  

Dag drie is tot nu toe veruit de slechtste dag. Vannacht veel pijn gehad. Die pijnstillers werken maar een goeie twee uur, maar ik mag maar om de zes uur een pilletje nemen en van het straffe spul mag ik maar één per dag. Ik heb ook vreselijke hoofdpijn en ik voel me slapjes. Maar enfin, we maken het gezellig in bed met ijswater en boekjes. De deur van het terras staat open, dus de zomer komt heerlijk binnengewaaid. En vanaf nu kan het alleen maar beter gaan, toch?

Benodigdheden voor de eerste dagen van mijn amandelloos bestaan:

• Vrouwenblaadjes: check
• Boek: check
• Boek: check
• Boek: check
• 4de seizoen Grey’s Anatomy: check
• Muziek op mp3:check
• IJsjes: check
• Soep: check
• Dafalgan: check
• Voltaren suppo: check (suppo – aaaargh)

Wanneer ze er uit gaan? Morgen, om half tien des morgens.

Denk eens aan mij.

Na een deugddoende nacht worden er al eens snoetjes getrokken aan de ontbijttafel.