Verdorie. Dag vier was nochtans goed begonnen. Beetje wankel op de beentjes, dat wel. Maar ik kon het met één pijnstiller uithouden van 5 uur ’s morgens tot 4 u ’s middags. Ik dacht: ik ben genezen. En ik heb nog 11 mooie dagen ziekteverlof voor de boeg, wat is het leven mooi.

Te vroeg victorie gekraaid. Na het avondeten is de pijn in alle hevigheid teruggekeerd. En vandaag, dag vijf, ben ik met hevige pijn opgestaan. Pijnstillers helpen bijna niet. Ik zal dus toch nog wat geduld moeten oefenen :-(

Ik probeer ook zo weinig mogelijk te praten. Het voelt gewoon niet goed. Beetje vervelend met Tristan die verwacht dat ik boekjes voorlees of die af en toe met luide stem terechtgewezen moet worden. Gelukkig neemt Stefaan mijn taken maar al te graag over. Er is een toegewijde huisman aan hem verloren gegaan.