Nike

Een week verlof is zo voorbij…

• Een beetje kuieren door de stad, hier en daar iets meepikken van het feest, centjes gooien naar beginnende muzikantjes.
• Het huis opruimen, vier manden strijk inhalen, in kookboeken snuisteren en in potten roeren. Ons ritme een beetje verleggen zodat we niet voor het krieken van de dag wakker worden. En zodat we voor het eerst in maanden een film kunnen uitkijken die om 21.00 uur begint.
• Afspreken met G. en vaststellen dat onze liefde nog niet bekoeld is. Oh, wat een geruststelling. Wat een geluk. Ik blij!
• Voor leuke vriendjes stoverij maken met frietjes uit de oven. Ze zijn lekker, die frietjes, maar wat gaat het traag in de oven.
• Een fantastische avond beleven op het dakterras bij Lien en Peter. Samen met Goya en Lies hebben we mogen smullen van een overheerlijke lasagne. En hebben we hartelijk gelachen met het olijke drietal Ella, Janne en Tristan. Onze zoon hield zich nog vrij ingetogen. De meiden daarentegen waren niet te stuiten. Ella (Zonder Vrees) en Janne zijn meisjes naar mijn hart. En Tristan vindt ze ook wel oké, zo te zien.

Foto van Goya.

En toen geraakte hij aan lager wal…

Des morgens, als menig Gentse Feesten ganger zich ergens te velde in horizontale positie bevindt, heeft Tristan het rijk voor zich alleen.

‘t Was weer hoog tijd voor een zomercoupe. Wij doen dat zelf wij. Met de tondeuse. En geestig dat Tristan dat vindt. Not.

Voor en na.

Gent Jazz is altijd een beetje feest. Gisteren was het niet anders. Meer zelfs: het was ge-wel-dig! Jamie Cullum heeft alle verwachtingen en méér ingelost.

Ik maakte gisteren trouwens ook kennis met mijn lotgenootje. En Tristan heeft zich voorbeeldig gedragen bij Janne.

Oh, en heel veel mensen hebben echt geen gevoel voor ritme. Ik heb me blauw geërgerd aan het meisje naast me dat voortdurend uit de maat klapte. Sommige festivalgangers zijn ook ronduit onbeleefd. Ze duwen, ze steken hun gat naar achter, ze blijven stokstijf staan, omdat je toch maar niet in hun buurt zou blijven staan. Ze eigenen zich hun plekje soms wel erg hardhandig toe. Eén mens duwde me bijna omver. Maar enfin, we hebben het overleefd. En toegegeven, als je tussen de massa staat, krijgt het hele podiumgebeuren toch een extra dimensie.

Tristan heeft al 3 dagen koorts. Hoge koorts. Zo rond de 40°. Da’s niet goed voor zo’n klein ventje, dus besloten we vandaag dan toch maar de witte jas te raadplegen. Nochtans vertoont hij, behalve de koorts, geen andere tekenen van ziekte. Geen diarree, niet overgeven, geen snotneus, geen hoest,… Alleen een beetje slapjes, maar je zou voor minder met zo’n tropische lichaamstemperaturen.

En o ironie, hij heeft een angine. Vervloekte amandels! Ik laat ze uithalen en nu gaan ze Tristan beginnen ambeteren. Enfin, aan empathie zal het hem van moeders kant zeker niet ontbreken.