Nike

Tristan moest dringend winterkleren hebben. Dus, wij zaterdag de stad in met bontje (mijn mama). Veel geld wil ik niet geven aan kleren (in tegenstelling tot schoenen), dus doen we onze inkopen in H&M, Hema en Zara. Zelfs in de Zeeman hebben ze soms toffe spullen. En kijk, voor 160 hebben we:

• 1 donkergrijze broek
• 1 bruine ribbelbroek
• 1 jeansbroek
• 1 joggingbroek voor thuis
• 4 T-shirts met lange mouwen  
• 1 dikke trui
• 1 fleece jasje
• 1 muts
• 1 duffelcoat
• 1 dikke winterjas

We kunnen niet sukkelen, hé, voor dat geld.

Alle nieuwe kleren gaan, voordat Tristan ze mag dragen, eerst in de wasmachien. Ah ja, want er is ne keer iets in het nieuws geweest over kankerverwekkende stoffen in de pyjama’s van de Hema. Eén of andere belangrijke mens gaf toen in de krant de raad om nieuwe kledij eerst twee keer te wassen. En ik doe dat. Zo zot ben ik wel. Pas op, met mijn eigen kleren doe ik dat niet, ze. Ge moet van iets doodgaan, hé. Gisteren zelfs nog spinazie opgewarmd in de microgolf. Voor die ene keer zal het wel geen kwaad kunnen, zeker?

De ochtenden worden steeds drukker. Tristan neemt zijn tijd voor zijn boterhammetje met choco, met als gevolg dat ik niet meer om 7.30 uur op het werk geraak. Op zich is dat niet erg, want ik heb glijtijd. Maar vroeg beginnen betekent ook vroeg stoppen en dat lukt steeds minder vaak.

Ook ’s avonds wordt het alsmaar drukker. Ik ben minstens drie avonden per week van huis (muziekschool, werk, sport,…). En er moet natuurlijk ook gegeten worden. Tristan moet in bad. De afwas moet gedaan worden. Enfin, u kent het wel, de race tegen de tijd van de voltijds werkende vrouw. Ik heb nog nauwelijks tijd voor mezelf, voor Tristan, voor Stefaan.

Minder werken wordt steeds aantrekkelijker. Maar het heeft ook nadelen. Minder loon. Zal ik mijn job kunnen behouden? Zal mijn vrije dag ook echt een vrije dag zijn?

Ik ben er nog niet uit. Voorlopig blijf ik dus nog even voltijds werken, maar het voelt niet altijd goed. Eén ding is zeker: als er ooit een tweede kindje, no way dat ik dan fulltime blijf werken.

Ik koos de leukste, de hipste, de coolste schoentjes uit de winkel. Stefaan kon het natuurlijk niet laten om te mopperen over de prijs. 102 euro. Tja, de mooiste schoenen zijn ook vaak de duurste. En jullie dames, hoeveel spenderen jullie aan schoeisel voor de kindertjes?

‘t Beestje bevond zich op een ongelukkig plaatsje aan de rand van het zwembad. Klaar om opgeslokt te worden door het koele water. Stefaan redde hem van een gewisse dood. Prachtig ding. Zo klein, zo nietig en toch zo perfect.

Zalige vakantie gehad. Twee weken Frankrijk. Ik sta er steeds weer van versteld hoe mooi Frankrijk is. Hoe groen, hoe rijk, hoe anders. We vertoefden een weekje tussen de wijngaarden in de Languedoc (omgeving Béziers) en een weekje in een eeuwenoud pijnbomenbos aan de baai van Saint-Tropez. Schoon weer, fantastisch gezelschap (lief en kind), prachtige omgeving en rust. Meer moet dat niet zijn.

Ik opende zijn kastje. Het kastje met de eend. Het kastje dat zijn naam draagt. Al zijn spulletjes lagen er in. Zijn tas met kleertjes. Tutjes. Tekeningen die hij de afgelopen maanden heeft gemaakt. Zijn knuffeldoekje. Zijn heen-en-weerschriftje. Een afscheidskaartje met de namen van alle kinderen.

Ik maakte het kastje helemaal leeg en zei: “Zwaai nog maar eens naar je  kastje.”  Hij bukte zich, stak zijn hoofd in het kastje en zei: “dada”. Ik had me sterk gehouden, maar toen voelde ik tranen prikken.

Straks krijgt Tristan een nieuw kastje. En nieuwe vriendjes. En nieuwe juffen. Mijn troetelbeertje wordt een lachbeertje. Zelfde crèche, ander klasje. Maar het voelt als een heel nieuwe wereld, geloof me. Afscheidnemen van zijn vorige klasje valt me verdorie erg zwaar. Alweer een belangrijke stap in het loslaten. Mijn baby’tje wordt peuter. Een klein, lief, maar ondeugend peutertje. Veel plezier vandaag, Tristan, bij de Lachbeertjes. Mama denkt aan je.