Nike

Ons kind al dan niet laten geloven in de Sint. Toen er van Tristan nog lang geen sprake was, hadden Lief en ik hadden er wel eens een ‘discussie’ over.

De Sint is een oude, vieze vent. We leren onze kinderen om niet met vreemden om te gaan, maar eens per jaar moeten ze wel op de schoot gaan zitten van een vreemde man met baard. We kopen mooie kadootjes, maar de Sint gaat met de eer lopen. Liefs visie.

Ik, daarentegen, krijg maar niet genoeg van het hele Sintgebeuren. Ik voel nog steeds de kinderlijke verwachting en de nieuwsgierigheid van de weken die aan zijn komst voorafgaan. Om nog te zwijgen van het immense contentement als je wat in je schoentje vindt. De mandarijntjes, chocolaatjes, speculaasjes, picknickjes en sintkoeken maken november dé orgastische maand bij uitstek. En als het aan mij ligt zingen we het hele jaar door ‘Zie ginds komt de stoomboot’. U leest het, ik ben voorstander.

De strijd werd al eerder beslecht in mijn voordeel. En nu Tristan in de crèche wordt ondergedompeld in deze zalige traditie, lijkt ook Stefaan een beetje te draaien. Meer nog: hij is gecharmeerd door Tristans sympathie voor de Sint. Ha! De aanhouder wint. *steekt nog een chocolaatje achter de kiezen*

Wij maken tegenwoordig heel wat minder foto’s van Tristan. Jammer eigenlijk, want elke leeftijd heeft zo zijn bijzonderheden. Ik zou me ook eens moeten bezighouden met Flickr. ‘t Is een eeuwigheid geleden dat ik daar nog foto’s heb opgezet. En ik zou graag een album maken, maar ik heb daar gelijk nooit tijd en goesting voor.

Vandaag hebben we onze schade een beetje proberen inhalen:

Als je meer dan een week uw bloglines niet leest, dan ben je wel even zoet. Dat komt ervan, hé, van zot te gaan doen in Parijs. En omdat ik te lui ben om een heel reisverslag te geven, krijg je onze reis in plaatjes:

De tortelduifjes op dat hoog, stalen dink.

Shakespeare and co, zalig boekenwinkelke nabij de Notre Dame. Moet ge zeker naar toe als ge zot zijt van boeken gelijk ik.

De Nike van Samothrace in het Louvre. Naar haar (de godinvan de overwinning) ben ik genoemd. En niet naar de sportschoenen.

Foto’s van de bekende bezienswaardigheden ga ik hier niet geven, die kent ge wel. Foto’s van mij krijgt ge niet, want ik heb een dikke kop gekregen.

En als ik nog een tip mag geven: ga zeker eens eten bij Brasserie Bofinger. Bekend voor hun choucroutre en zeevruchten. Leuke, luidruchtige sfeer, typische brasserie-inrichting met veel spiegels en zo… Wij hebben er de choucroute gegeten en ‘t was heerlijk. En naast ons zat een homootje dat zijn ogen niet kon afhouden van Stefaans gat. Een homootje met smaak!

Tristan is een beetje onhandelbaar de laatste dagen. Niets is goed. Hij is voortdurend boos. Hij doet opzettelijk stoute dingen. Hij daagt uit. Hij gooit met alles. Het begint als hij uit de crèche komt en het houdt niet op voor het slapengaan. Op straf staan in de gang, in de hoek staan, niets helpt. Slopend, ik kan het u verzekeren.

Bestaat er nog zoiets als groeispurtjes aan zijn leeftijd? Say yes…

Lien ging mij leren haken vanavond. Ah ja, want wij kunnen toch niet achterblijven in naaiend en hakend blogland, zekerst? Ik betwijfel of ik enig talent heb voor dergelijke aangelegenheden. Beetje motorisch gestoord, weetjewel. Maar ik wil het wel proberen en Lien ziet zich bereid om mij de beginselen van het haken aan te leren.

Enfin, het lesje is uitgesteld. Er moeten kleuren gekozen worden. Voor ons visitekaartje. De gevel. Geen makkie, want hoe kleurrijk mag je gaan? Durf je gaan? Maandag vertrekken we naar Parijs. En maandag beginnen ze te verven. Daarom moeten de kleuren zeker deze week nog getest worden. Ik zou niet graag terugkeren van Parijs en een pimpelpaarse gevel aantreffen. Of knaloranje. Ik zeg maar iets.