Halfvastenfoor

’t Blinkt en klinkt. ’t Doet zeer aan uw ogen én uw oren. En ge kunt er u vergapen aan het volk dat er loopt. De foor! Wij gaan elk jaar eens kijken. Kijken, want ik ben een schijtluis, ik durf niet op attracties die snel en hoog gaan. Maar ik lust wel oliebollen. En ik kijk graag naar de mensen.

Ondertussen heeft Tristan de leeftijd bereikt van de draaimolentjes en de viskramen. Maar het is maar eenzaam, alleen in zo’n autootje. Dus vroegen we gezelschap mee. Janne had nog een verrassing tegoed omdat ze grote zus was geworden. Het werd een traktatie op de kermis. En omdat Lien en Peter deze belevenis voor geen goud wilden missen, werd het een leuk uitstapje met z’n zeven-en-een-halfjes.

Op de autootjes hebben onze kindertjes de tijd van hun leven beleefd. Maar aan alle mooie dingen komt een einde. Er zijn dus ook heel wat traantjes gevloeid. Grote emoties, op de kermis.

Voor de grote mensen was het genieten van de blinkende oogjes, de trotse gezichtjes, de brede glimlachjes. En de oliebollen natuurlijk.