Uncategorized


Gent Jazz is altijd een beetje feest. Gisteren was het niet anders. Meer zelfs: het was ge-wel-dig! Jamie Cullum heeft alle verwachtingen en méér ingelost.

Ik maakte gisteren trouwens ook kennis met mijn lotgenootje. En Tristan heeft zich voorbeeldig gedragen bij Janne.

Oh, en heel veel mensen hebben echt geen gevoel voor ritme. Ik heb me blauw geërgerd aan het meisje naast me dat voortdurend uit de maat klapte. Sommige festivalgangers zijn ook ronduit onbeleefd. Ze duwen, ze steken hun gat naar achter, ze blijven stokstijf staan, omdat je toch maar niet in hun buurt zou blijven staan. Ze eigenen zich hun plekje soms wel erg hardhandig toe. Eén mens duwde me bijna omver. Maar enfin, we hebben het overleefd. En toegegeven, als je tussen de massa staat, krijgt het hele podiumgebeuren toch een extra dimensie.

Tristan eet geen korstjes meer. Hij hapt het zachte binnenste uit een boterham. De korstjes blijven onaangeroerd liggen.

Ik at wel korstjes toen ik klein was. Want van korstjes krijg je borstjes. Maar hoe overhaal je een jongen om zijn korsten op te eten?

Ik had de knoop al doorgehakt. Ik ging ze laten weghalen, die verrekte amandelen. Maar gisteren was ik bij de huisarts en die adviseerde me dan weer om ze niet te laten weghalen. Wegens veel te ingrijpend en veel te pijnlijk. En met de zomer in ‘t vooruitzicht is dit misschien wel de laatste angine geweest. Gadver, wat moeilijk.

Plan van aanpak: hier en daar nog wat advies inwinnen en tegen eind volgende week een beslissing nemen.

Weet je dat ik op het werk al niet meer durf te zeggen dat ik ziek ben. Om de zoveel weken moet ik een paar dagen thuisblijven. Wat gaan ze wel niet van me denken… Ik vind het vreselijk.

Wat we al hebben gehad: een feestje voor een prinsesje van zes, boterhammen met choco op het terras, douchen met aandacht, met de fiets naar de bib, de supermarkt, het reisbureau en de viswinkel, een broodmaaltijd, een middagdutje, ademfocus, een gezond tussendoortje, terug naar de supermarkt wegens gewijzigde avondetenplannen, aperitieven met lekkere kaas en knapperige kerstomaatjes, koken en genieten van het resultaat (zeewolf met asperges), afwassen, tobben over raadseltje, gek doen met Tristan, bloglines lezen.

Wat nog komen moet: lezen, boterhammen met confituur, lopen, douchen, erggoeddag, Liens wasmachien helpen verhuizen, koken, eten, cello spelen en hopelijk wat tijd voor mezelf.

Een stokje van Licht in de duisternis.

Spelregels zijn als volgt:

1) Beantwoord de vragen, waarbij je één minder leuke vraag vervangt door een nieuwe.

2) Voeg een nieuwe vraag toe.

Wat op dit moment mijn obsessie is 
De boeken van Stieg Larsson. Ik ging er mij niet aan wagen. Want: mijn genre niet. Maar Larssons trilogie staat al weken in de top 10 en overal las ik positieve recensies. Ik kon het laten. Ik wou meespreken. En nu heeft die snoodaard van een Larsson me helemaal in zijn greep met zijn Lisbeth Salander.

Wat ik nu draag 
Mijn lievelingsbroek van de H&M (gaat al 5 jaar mee en komt als gestreken uit de droogkast), en een beige truitje met driekwart mouwen (‘t is zomer, weet u wel).

Doe ik vaak een dutje?
Af en toe. Als ik teveel ‘input’ krijg, moet mijn hoofd even rusten. En dat kan alleen met mijn ogen dicht.

Wie ik het laatst een knuffel heb gegeven  
Tristan, toen ik hem daarnet ging ophalen in de crèche.

Wat heeft een dag nodig om goed te zijn
Een moment van rust. En veel Tristan.

Wat ik vanavond eet 
Straks gaan we bij Stefaans ouders eten en ik denk dat het spaghetti is.

Mijn laatste aanschaf  
Gisteren een zakske paaseitjes gekocht voor het goede doel. 

Naar welk geluid ik nu luister
Naar een rijstkoek die in twee gebroken wordt. Ze delen eerlijk, mijn zoon en zijn vader.

Favoriete weertype 
Een lentezonnetje. Niet zó warm dat je kleren aan je lijf kleven, maar warm genoeg om met een T-shirt en een rokje buiten te lopen.

Mijn doel 
Voor Tristan en Stefaan een veilig, warm en leuk nest creëren.

Zeg iets tegen de persoon die je getagged heeft.
Licht in de duisternis, je bent een leuke aanwinst in blogland. Je durft je mening te verkondigen, je kaart dingen aan, je zoekt een antwoord op vragen en je brengt licht in de duisternis. Wat ik van je lees doet me vermoeden dat we gelijkgestemde zielen zijn. En vier kinderen,… chapeau!

Favoriete vakantieplek  
Ik hou van alle plekjes die verborgen culturele schatten hebben. Plekjes waar de zilte geur van de zee me tegemoet waait. Plekjes die ruiken naar bos, naar bloemen, naar beesten zelfs. Plekjes waar je verse vis krijgt voorgeschoteld, op een terrasje aan een verlaten strand. Plekjes met een geschiedenis.

Films die ik keer op keer kan bekijken
Het tweede deel van La meglio gioventù. De Nicola van middelbare leeftijd is een knappe man. Het meest ontroerende stukje cinema ooit is nog steeds het fragment waarin de moeder van Matteo treurt om zijn dood.

Favoriete theesmaak 
Verse muntthee.

Het boek dat ik momenteel lees
Het tweede deel van Stieg Larssons trilogie: De vrouw die met vuur speelde. En ik zit op pagina 117 van Laten wij aanbidden van Ann-Marie MacDonald.

Wat mij op dit moment veel plezier geeft, maar tegelijkertijd ook schuldgevoelens
Paaseitjes eten.

Wat wil ik ooit nog doen? 
Met Tristan naar verre oorden reizen en hem de rijkdom van onze aarde tonen.

Wat wens ik mijn kinderen toe 
Ik hoop dat Tristan uitgroeit tot een gelukkige, levenslustige en gezonde man.

Welke kwaliteit zou ik willen hebben 
Wat meer je-m’en-foutisme.

Noem één van je kwaliteiten
Ik ben empathisch.

Waar wacht ik op?
Vakantie.

Heb je een tic of kenmerkende eigenschap?

Ik frons te teveel. Daardoor heb ik een rimpeltje boven mijn neus.

Ik heb één vraag veranderd, maar geen vraag toegevoegd. Ik geef het stokje door aan Alejosa, Onze patatjes en Annelyse.

puyenbroeck-015

puyenbroeck-027

puyenbroeck-041

puyenbroeck-067

Volgende Pagina »