Donderdag 29 november 2007
’s Morgensvroeg zie ik iets rozigs op het toiletpapier. Ik voel me al een tweetal dagen ellendig. Ik besluit toch eens langs te gaan bij de gynaecoloog. Hij raadt me aan om een weekje vroeger in zwangerschapsverlof te gaan. Vrijdag heb ik verlof. Ik neem me voor het weekend af te wachten. Als ik voldoende uitgerust ben, ga ik toch nog een weekje werken.
Zaterdag 1 december 2007
Herwonnen energie! We gaan winkelen en in de namiddag ga ik nog even de stad in om de laatste spulletjes te halen voor de geboortegeschenkjes.
Zondag 2 december 2007
Terug naar af. Stefaans ouders komen behangen, ik hang in de zetel. Beetje misselijk en lichte menstruatiepijn. ’s Avonds maak ik spaghetti. Hoewel mijn eetlust nog niet volledig is hersteld, eet ik toch een stevige portie. We kijken naar De Pappenheimers en de pijn wordt erger. Ik blijf nog even voor de tv hangen en kijk naar Debby en Nancy. De pijn komt op regelmatige tijdstippen terug.
“Ga maar wat slapen,” oppert Stefaan. “Het gaat wel over.” Zo denk ik er op dat moment, zondagavond, elf uur ’s avonds ook nog over. Want, 3 weken te vroeg. Hij blijft nog wel even zitten.
Maandag 3 december 2007
Middernacht. Ik heb nog steeds de slaap niet kunnen vatten. Die pijn wordt verdomd lastig. Ik begin te timen. Meer dan een uur lang. De weeën komen om de 10, 10, 10, 8, 7, 11, 4, 8, 8, 11 en 9 minuten.
01u30. Ik besluit toch eens naar het verloskwartier te bellen. Ik doe mijn verhaal. “Neem een lekker warme douche en probeer toch nog wat te slapen,” luidt het advies. “Misschien gaat het wel weer over.”
02u30. Terug in bed. Stefaan slaapt als een roosje.
03u10. Boven in de woonkamer. De pijn wordt ondraaglijker. De weeën komen om 03u10, 03u16, 03u21, 03u25, 03u29, 03u41, 03u45, 03u49, 03u55, 03u59. “Kom maar af,” zeggen ze op het verloskwartier.
04u05. Stefaan wakker gemaakt. “Ik ga naar het ziekenhuis,” zeg ik. Alsof ik Stefaan het ongemak wil besparen. Natuurlijk wil hij mee, maar hij kan het niet nalaten zijn twijfel te uiten. “Hopelijk staan we daar niet voor niets!”
04u09. Stefaan neemt een douche. Ik maak m’n valies.
04u30. Het ziekenhuis. Aan de monitor. Inwendig onderzoek. 4 cm ontsluiting. “‘t Is voor vandaag.”
05u30. Epidurale. Zaaalig! Alleen vreselijke jeuk (van de morfine).
06u30. De morgenploeg. Nieuwe vroedvrouw komt zich voorstellen.
08u00. Vliezen worden gebroken.
08u50. Naar de verloskamer. Leuke babbel met de vroedvrouw. Tussendoor persen.
09u30. Persen vlot niet zo. De gynaecoloog gaat ‘even helpen’. De vacuumpomp wordt erbij gehaald. Epidurale is uitgewerkt. Vreselijke pijn. De gynaecoloog gebruikt al zijn macht, de vroedvrouw duwt op m’n buik en ik pers de darmen uit mijn poep…
09u52. Tristan wordt geboren!
Rond 11u worden we naar de kamer gebracht. Tristan wordt na de verzorging bij mij gelegd voor een eerste voeding. Hij huilt wel een vol uur. Z’n mondje trilt ervan. Maar hij is zo mooi. Zo lief. De mooiste! De liefste! Het bultje op zijn hoofd (van de vacuumpomp) is na een uurtje alweer verdwenen.
