Vanavond schaft de pot een eenvoudige pasta met pesto. Vanmiddag boterhammetjes met humus en auberginesalade. We zijn gelanceerd, zie.

Zaterdag hebben we vrienden op bezoek. De man van het gezelschap is een echte vleeseter, dus zal ik een keertje moeten zeuren. Tenzij u een gerechtje weet waarmee ik zelfs de meest overtuigde carnivoor kan bekoren?

Kom erbij en spread the news!

Ik gooi er nog een extra, persoonlijke uitdaging bovenop: een poging om wat minder suikers te eten. Ik begon er een aantal weken geleden al eens mee en het valt best mee. Eens je bent afgekickt, red je het best zonder zoetigheden.

Volgen wat hier de komende veertig dagen op tafel komt, kan hier. Zelfs aan de vooravond van de dagen zonder vlees, gaan we hier al helemaal veggie met cannelloni met spinazie en ricotta. Smakelijk!

Verzoekje, of liever uitdaging van Ilse: ga shoppen en koop een kleedje. En alluderend naar mijn klaagzang over mijn al te hoog grijze muis gehalte: neem een hippe blogster mee die je kan adviseren. Ilse was net een week of twee te laat, want op één van mijn eerste vrije donderdagen ging shoppen, op mijn eentje weliswaar, maar zelfzeker genoeg om eens niet naar een jeansbroek te grijpen. Drie kleedskes zijn het geworden. Voorlopig nog niet al te frivool, maar geef me nog even de tijd om van mijn soberheid af te geraken. Nu nog een rokske of drie, wat T-shirtjes en mijn zomergarderobe is gereed. Zij die kunnen naaien en bereid zijn, onder het mom van ‘restyle een kleurloze’, mij een rokske aan te meten, mogen zich melden in de commentaren

Deze jongeman blijkt, na een resem onderzoeken in ons universitair ziekenhuis, dan toch geen niercyste te hebben. Bij de halfjaarlijkse controle leek de cyste gegroeid te zijn, hoewel de vorm nu deed vermoeden dat het toch over iets anders ging. Na bespreking op de staf nefrologie, werd besloten Myrddin aan nog een paar onderzoekjes te onderwerpen. En het mag gezegd, ik ben een trotse moeder. Myrddin ondergaat alles zonder protest, zonder angst en zonder tranen.

Het resultaat is geruststellend. Myrddin heeft geen cyste, wel een gekantelde nier. Zijn nier zit gedraaid, waardoor de urineleider eigenlijk aan de verkeerde kant ligt en dus een knik moet maken om netjes in de blaas terecht te komen. Daardoor blijft de urine wat langer staan in de nier en zijn de nierkelken vergroot. En het zijn deze nierkelken, die bij Myrddin dus aan de verkeerde kant zitten, waarvan men dacht dat het een cyste was. Urine die langer in de nier blijft staan, is normaalgezien geen goed nieuws, maar bij Myrddin vloeit alles mooi af, zij het gewoon wat later dan normaal.

Een opluchting dus, deze diagnose. Myrddin heeft een défautje, meer niet. Opvolging is nodig tot een jaar of zes. Bij hevige pijn of koorts moeten we extra alert zijn. En de potjestraining mag niet te vroeg aanvangen, omdat Myrddin absoluut niet mag persen bij het plassen.

Voila, zo is mijn stelling weer bevestigd: elk zijn afwijking!

Ze hadden goed afgesproken, Tristan en zijn beste vriendje S. Tristan zou als scheepsmaatje naar het carnavalsfeestje gaan, S. was de kapitein. Goede afspraken maken goede vrienden.  En oh ja, Piet Piraat zit hier voor niets tussen. Echt niet

Ik kreeg Tonio voor mijn 33^ste verjaardag van mijn mama. Ik was in het begin wat bang voor een somber verhaal over pijn en verdriet. Maar het bleek een beklijvend, hartverscheurend en ontroerend mooi boek te zijn. Een meesterwerk zowaar. Is het omdat ik zelf kinderen heb, dat het me zo heeft aangegrepen? Of is het omdat van der Heijden zijn zoon zo mooi weet te omschrijven, dat het lijkt alsof je hem zelf hebt gekend? Ik was in Amsterdam op de plek waar Tonio door een Suzuki Swift werd gegrepen en het voelde raar vanbinnen. Lees het boek en het is alsof je een vriend verliest.

Het boek is een prachtig en sereen eerbetoon. Het stemt tot nadenken. En het doet je verdriet, maar bovenal heb ik sympathie en respect ontwikkeld voor de zoon die Tonio was en voor zijn liefhebbende ouders Adri en Mirjam.

“Soms wil ik hem heel dicht tegen me aan houden. De gedachte doet zich meestal voor als ik in bed lig te lezen, en zomaar opeens mijn boek terzijde leg. Kom maar, zeg ik dan geluidloos. Kom maar, Tonio, onder het dek. Ik zal je warm houden.”

Kijk, de vader van mijn kinderen. Zeven jaar al zijn we liefjes.

“Eeuwigheid is een leugen, maar daarom zal het tussen ons niet minder lang duren.”

Mijn eerste aankoop aldaar was een goedkope, zelfs enigszins afzichtelijke muts, want in dergelijke weersomstandigheden hou je hoofd maar beter niet al te koel. Even later nestelden we ons aan een tafeltje in Letting, waar de reisonrust ging liggen en we onze maagjes vulden met een overheerlijke, winterse maaltijdsoep.

We hebben vooral veel gestapt om te genieten van een schuchter winterzonnetje. We lieten ons glijden naar de grote musea (Van Gogh, Rijksmuseum en Anne Frankhuis), waar we met verstomming geslagen werden door Vermeers werken (Picasso zou ooit gezegd hebben dat hij met plezier de hele Italiaanse schilderkunst zou willen inruilen voor die van Vermeer). We aten lekker in onder andere CAU en In de waag.

Ik kan nog veel meer vertellen, maar dan wordt het ongetwijfeld een veel te gedetailleerd (lees saai) reisverslag. Tips op verzoek! Foto’s volgen nog, als WordPress stopt met onnozel doen als ik een foto wil opladen.

Trouwens, dank aan Lien en Peter voor de bon!

Waarom die voorkeur voor jongens? Awel, ik vind kleine jongetjes übercute. Ze zijn stoer, maar tegelijk breekbaar, onbeholpen en lief. Kleine jongenslijfjes zijn om op te eten. Die knokige knietjes, die stevige handjes, het brede borstje, het sterke poepje. Bovendien heb ik het niet zo voor meisjesspeelgoed. Ik ben altijd blij dat ik de roze pagina’s in de Dreamlandbrochure mag omslaan.  En het piratenschip dat Tristan voor zijn verjaardag kreeg, vind ik trouwens best decoratief. De jongens van Tristans leeftijd zijn ook net iets minder kattig dan de meisjes. Ze uiten hun ongenoegen of boosheid  op een andere, meer tactloze of fysieke manier. Pas op, dat keur ik ook niet goed, maar die onderhuidse  commentaren van de meisjes zijn vaak behoorlijk raak. Ik kan me niet ontdoen van de indruk dat wat ze zeggen vaak echt bedoeld is om te kwetsen. En dat vind ik niet zo’n fijne eigenschap.

Ach, had ik meisjes gehad, dan zou ik hier waarschijnlijk een lofrede hebben afgestoken over mijn dochters. Over hoe fijn het is, meisjes onder elkaar. Een beetje nuancering is hier dus op zijn plaats.. Ik hou van jongens, omdat ik ze heb.

Er wordt mij regelmatig gevraagd of ik nog een derde wil. En dan kijkt men mij met zo’n blik van medelijden aan, want ja: “Wil je niet graag nog een meisje?” Alsof een gezin met 2 jongens niet compleet is. Alsof een vrouw perse een dochter moet. Bah nee, antwoord ik dan vastberaden. “Ook niet om te gaan shoppen?”, vragen ze dan. Nee, want zelf ben ik trouwens ook niet zo’n meisjemeisje. En het enige dat echt belangrijk is, denk ik dan,  is dat je een fijne relatie hebt met je kinderen. Dat je goed kan babbelen, dat er warmte, vertrouwen en liefde is. Humor en creativiteit. Respect en ruimte voor ontwikkeling. Dat je elkaar met een half woord verstaat. En daar zit geslacht voor niets tussen, toch?