Geen idee wat de oorzaak is van het slechte slapen. Het valt toevallig wel samen met het introduceren van echte melk. Tot voor kort dronk Myrddin nog Nutrilon, maar het werd wel eens tijd voor de witte motor. Bovendien kan ie een aardig stukje kaas wegmoffelen in dat mondje van hem. Myrddin Cheeselover. Gisterenavond heeft hij zich eens goed laten gaan aan de kaastafel van oma. En heeft hij liggen krijsen van half twaalf tot half twee. Toevallig of niet, wij gaan toch eens een experimentje doen. Geen melkproducten de komende week en zien hoe dat zijn nachten beïnvloedt.

Ik moet toegeven dat ook Tonio bijdraagt aan de stilte alhier.

Enige vorm van schrijversblok is me ook niet vreemd. Kathleen heeft een fijn idee om dat te doorbreken. Dus zeg’ns, waarover moet ik hier eens schrijven? Wat wilde je altijd al van me weten? Waar wil je graag mijn mening over? Vragen staat vrij, doe gerust zottekes (al behoud ik wel het voorrecht om sommige vragen onbeantwoord te laten!). Allez, we zullen nikeblogt eens wat nieuw leven inblazen.

Wij genieten van een beetje welverdiende postrenovatierust. Eindelijk.

Beste gesprek: de babbel met Stefaan van gisteren en eergisteren. Nog eens honderduit kunnen praten, zoals toen er nog geen kinderen waren en we dagelijks op café gingen en we ’s avonds om 20.00 uur nog niet geveld waren door vermoeidheid. Moeten we vaker doen.

Beste gerecht: ik maakte de lekkerste stoverij, met dank aan Jeroen Meus. En de paella van Kristof scoort ook best hoog. Verder weinig culinaire uitspattingen dit jaar.

Beste boek: Negen open armen van Benny Lindelauf is van zo’n eenvoudige schoonheid dat je elke zin in het boek zou willen onderstrepen. Een citaat om te onthouden: “Eerst geloven, dan zien.”

Beste concert: L’Arpeggiata met Nuria Real en Philippe Jaroussky in het Concertgebouw in Brugge.

Beste TV-programma: ik kijk nog zelden TV, maar neem nu en dan wat programma’s op. True Blood ontdekt, wel geestig. Wreed zitten lachen ook met Klein Pierke Martin Heylen die op stap gaat met Rudi Vranckx. En sinds kort op Canvas: Sherlock. I like! En altijd goed voor een portietjen nostalgie: de jaren ’90 voor dummies op één van de commerciële zenders.

Beste zet: de beslissing om minder te gaan werken vanaf 2012.

Beste uitvinding: chroomvrij gelooide schoenen. Ze bestaan al langer, maar nu komen ook de grote merken er mee op de markt. Awoert aan de orthopedische schoen!

Beste gedachte: dat het oké is, hoe het ook is.

Beste invoering: de weekmenu’s!

Beste uitstap: we zijn dit jaar niet ver geraakt, maar ik koester warme herinneringen aan ons uitstapje naar Centerparcs met L&B&little L.

Beste herinnering: tranen van ontroering bij het optredentje van Tristan deze zomer. Hij was de schattigste aller dwergen. En het trouwfeest alwaar ik mij, als door de bliksem getroffen, plots de gelukkigste der vrouwen wist. ’t Is wijs om zo nu en dan weer vlinders te voelen voor uw wederhelft.

Beste verwezenlijking: geheel Stefaans verdienste: ons huis.

Beste beslissing: de loopschoenen terug aantrekken. Het kon niet meer zijn met dat lui lijf van mij.

Beste koop: een water- en winddichte jas voor op de fiets. Een regenbroek. Een smartphone.  Een diascanner. Die ouwe dia’s: zalig om terug te zien. Een dubbele friteuse.

“Hoe stel ik mij de hel voor? Een eeuwig familiefeest. Het duurt veel te lang, je bent in het gezelschap van minstens enkele mensen die je nooit tot je vriendenkring zou toelaten, men idealiseert het verleden, drinkt te veel, zoekt ruzie. En iedereen toont zich van zijn slechtste kant, want het maakt niet uit hoe we ons gedragen: voor het volgende feest krijgen we hoe dan ook een uitnodiging.”

Dus is het altijd met enige tegenzin dat ik de feestdagen tegemoet zie. Misschien omdat ik zelf uit een minifamilie kom die nauwelijks feestjes geeft? Misschien omdat ik gevoelig ben voor lawaai en drukte? Misschien omdat ik asociaal en tegendraads ben? Enfin, wat het ook moge zijn, ik moet uiteindelijk telkens weer tot dezelfde conclusie komen. Dat ik dik met mijn gat/met mijn dik gat in de boter ben gevallen met zo’n schoonfamilie! ‘t Zijn schatten, stuk voor stuk. Ze verschillen allemaal, soms zoveel dat je zou gaan twijfelen aan hun verwantschap, maar toch hebben ze elkaar onvoorwaardelijk lief. En de wederhelften worden opgenomen in het nest, gelikt door de moeder, beschermd door de vader en in de armen gesloten door de andere welpen. Wat je ook vraagt, niets is teveel. Er is wel eens een woordenwisseling en de gemoederen durven soms hoog oplopen, want elk heeft zijn gedacht en aan dat vrije denken wordt veel belang gehecht. Maar is het niet mooi dat iedereen de andere neemt zoals ie is? Het voelt warm, ik kan het iedereen aanbevelen, zo’n schoonfamilie.

Stefaans broer was met zijn kinderen even in ons Belgenlandje voor de feestdagen. Het was fijn dat je er was, Davy. Je wordt hier alweer gemist.

• Het is een milieuvriendelijker alternatief dan een boekenkast vol boeken en dat is momenteel het enige argument pro e-reader.
• Hoewel, het is ongetwijfeld ook handiger in bed. Pro 2.
• Het schijnt wreed gemakkelijk te zijn voor mensen met een bril, maar ik ben bijziend en kan dus wel boeken lezen zonder bril.
• Past in uw sjakosj. Tja, mijn boeken ook. Ik stem de grootte van mijn sjakosj af op het boek dat ik lees. Ge kunt veel gratis krijgen. Oké, maar luistert. Ik droom van een boekenkamertje. Zo’n ruimte vol boekenkasten, volgestouwd met het beste leesvoer, waar ik me kan terugtrekken om in alle rust te genieten van de literatuur. Voor zo’n kamertje moet ge sparen, natuurlijk. Dus ga ik niet naar de bib. Ik koop mijn boeken. Stomme investering kan je denken, maar ik hou van boeken. Ik wil ze hebben. Lenen doe ik enkel als ik vermoed dathet boek me niet zo zal bekoren. Ook de lichtere lectuur (chicklit of thrillers) ontleen ik in de bib of bij vrienden. Als blijkt dat het dan toch een erg goed boek is, dan ga ik het alsnog kopen. Dus een boekenkast op een schijfje, dat vind ik niet zo aanlokkelijk. Geef toe, het spreekt véél minder tot de verbeelding dan mijn toekomstig boekenkamertje.
• Winkelen in de boekhandel hoeft met een e-reader ook niet meer. Jammer, want niets gaat toch boven het zintuiglijke genot van een vers boek?
• En het stukje geschiedenis dat boeken met zich meedragen. Mijn Murakami die bijna in de Egeïsche zee verdween en daar nog steeds de sporen van draagt. Mijn Tolkien die bijna werd verslonden door onze poes Xiao hu in Taiwan. Het boek met de liefdesverklaring aan mijn adres in de bib. Het prentenboek uit mijn kindertijd dat nu ook Tristan erg kan smaken.
• Bovendien vind ik het erg vreemd om centen te geven aan iets dat je niet echt in handen krijgt. Zo digitale dingen, da’s precies lucht. Maar dat zal wel aan mij liggen. Ik heb dat met muziek ook. Niets boven een ouderwetse CD met een boekske bij.

Ik ben me ervan bewust dat ik ooit wel zal zwichten onder de groepsdruk. Binnen x aantal tijd leest iedereen op een e-reader. Ondertussen spaar ik rustig verder voor mijn kamertje.

Wij zijn geen taarteters wij, dus staken we de kaarsjes op een madeleine. Let niet op de rommel op tafel, het bacchanaal was nog in volle gang. En let ook niet op het kookwonder dat altijd ongeremd enthousiast doet in het bijzijn van haar gebroed.

En kind 2 had nog geen deftig verjaardagsfeest gehad, dus mocht ie ook zijn kaarsje blazen.

Morgen ben ik aan de beurt. Dan begint m’n Jesusjaar. Misschien herrijs ik wel.

En zo heb ik eens zitten denken over hoe ik het leven wat kan vergemakkelijken. Weekmenuten bijvoorbeeld. Zo hoef ik niet elke avond meer naar de winkel, maar kan ik in het weekend al de meeste benodigdheden in huis halen. Voor wie het interesseert, de archieven vindt u hier.

Het scheelt mij ook al 10 minuten per dag dat er in onze straat, op nog geen minuut van mijn deur, een warme bakker is. En dat warm mag je heel letterlijk nemen, want als ik om 7 u mijn brood ga halen, dan is het nog lekker lauw. Vers brood op de plank, ‘t is een genot.

Verder ga ik me nog meer oefenen in het ‘ont’moeten. Niets moet. Vanaf nu doe ik alleen nog wat ik graag doe. Ik zal dus wat vaker nee zeggen. Bovendien hoef je de leuke dingen niet eens zo ver te zoeken, ze zitten onder je neus.

Besparen staat hier ook hoog op de agenda. Niet omwille van de crisis. Maar het nieuwe huis heeft ons al heel wat centen gekost, dus een beetje voorzichtig zijn kan geen kwaad. Geen besparing op de basisbehoeften, maar gewoon twee keer nadenken bij andere aankopen. Mezelf in de zij poken als ik met iets in mijn handen sta. En vragen: ‘Heb je dat wel nodig? Eerlijk?’ Bovendien hebben we al rommel genoeg. Dat is met de verhuis nog maar eens gebleken. Ja, Leo Babauta zit er voor iets tussen. En zij dus ook.  

En het mag ook wat gezonder, zegt het binnenste. Teveel suikers de laatste tijd. Tja, comfort food nodig zo nu en dan. Ik merk het niet zozeer op de weegschaal, maar ik zie het in de spiegels van pashokjes, alwaar mijn uitdijende bovenbenen me al menig zweetaanval hebben bezorgd. Niet alleen de esthetiek is belangrijk, ook de gezondheid speelt. Maanden uit een bakske eten (geen keuken, remember) doet de darms geen goed, moet u weten. De eerste stap naar een gezonder leven is al gezet. We hebben een keuken, dus komt er weer vers voer op tafel. Nu nog wat discipline kweken en van de zoetigheid afblijven.

Hij zegt het mooi om te besluiten:

You live experiences, you do things you’re passionate about, you spend time with people you love.

Meer moet dat niet zijn. Al moet er wel klik gemaakt worden in die hoofden van ons.

En toen kregen we toch nog een Indian Summer!

Dank aan B&L&l voor de foto’s!

Ik heb mijn vrije dag op donderdag, want ik wil tijd voor mezelf. Bovendien moesten er compromissen gesloten worden. Vrije dag = geen poetsvrouw. Dus wordt donderdag ook wel kuis- en was- en strijk-halve-dag. Oké, kuisen is vervelend, maar hoe zalig is het niet om te kunnen werken in huis zonder een jammerende peuter aan je been? En zonder een helpende (lees: vertragende) kleuter in je kielzog? En kom, mijn lat ligt niet hoog. Het moet niet gelekt liggen. Het devies A clean house is a sign of a wasted life indachtig, moet er minstens een halve dag overschieten voor dolce far niente. Ik zal ook wat meer tijd op het meditatiekussen moeten doorbrengen, want in januari begint het postgraduaat mindfulness waarvoor ik me heb ingeschreven. En met het postgraduaat komen ook de plannen voor de verdere toekomst. Een mens moet kunnen dromen, nietwaar?