Wij maken tegenwoordig heel wat minder foto’s van Tristan. Jammer eigenlijk, want elke leeftijd heeft zo zijn bijzonderheden. Ik zou me ook eens moeten bezighouden met Flickr. ‘t Is een eeuwigheid geleden dat ik daar nog foto’s heb opgezet. En ik zou graag een album maken, maar ik heb daar gelijk nooit tijd en goesting voor.

Vandaag hebben we onze schade een beetje proberen inhalen:

Als je meer dan een week uw bloglines niet leest, dan ben je wel even zoet. Dat komt ervan, hé, van zot te gaan doen in Parijs. En omdat ik te lui ben om een heel reisverslag te geven, krijg je onze reis in plaatjes:

De tortelduifjes op dat hoog, stalen dink.

Shakespeare and co, zalig boekenwinkelke nabij de Notre Dame. Moet ge zeker naar toe als ge zot zijt van boeken gelijk ik.

De Nike van Samothrace in het Louvre. Naar haar (de godinvan de overwinning) ben ik genoemd. En niet naar de sportschoenen.

Foto’s van de bekende bezienswaardigheden ga ik hier niet geven, die kent ge wel. Foto’s van mij krijgt ge niet, want ik heb een dikke kop gekregen.

En als ik nog een tip mag geven: ga zeker eens eten bij Brasserie Bofinger. Bekend voor hun choucroutre en zeevruchten. Leuke, luidruchtige sfeer, typische brasserie-inrichting met veel spiegels en zo… Wij hebben er de choucroute gegeten en ‘t was heerlijk. En naast ons zat een homootje dat zijn ogen niet kon afhouden van Stefaans gat. Een homootje met smaak!

Tristan is een beetje onhandelbaar de laatste dagen. Niets is goed. Hij is voortdurend boos. Hij doet opzettelijk stoute dingen. Hij daagt uit. Hij gooit met alles. Het begint als hij uit de crèche komt en het houdt niet op voor het slapengaan. Op straf staan in de gang, in de hoek staan, niets helpt. Slopend, ik kan het u verzekeren.

Bestaat er nog zoiets als groeispurtjes aan zijn leeftijd? Say yes…

Lien ging mij leren haken vanavond. Ah ja, want wij kunnen toch niet achterblijven in naaiend en hakend blogland, zekerst? Ik betwijfel of ik enig talent heb voor dergelijke aangelegenheden. Beetje motorisch gestoord, weetjewel. Maar ik wil het wel proberen en Lien ziet zich bereid om mij de beginselen van het haken aan te leren.

Enfin, het lesje is uitgesteld. Er moeten kleuren gekozen worden. Voor ons visitekaartje. De gevel. Geen makkie, want hoe kleurrijk mag je gaan? Durf je gaan? Maandag vertrekken we naar Parijs. En maandag beginnen ze te verven. Daarom moeten de kleuren zeker deze week nog getest worden. Ik zou niet graag terugkeren van Parijs en een pimpelpaarse gevel aantreffen. Of knaloranje. Ik zeg maar iets.

• staat er een stelling voor ons huis en gaat de voorlaatste fase van de renovatiewerken in. De gevel krijgt een fris kleurtje en de lijsten rond de ramen worden in hun oorspronkelijke staat hersteld.
• is het wel even vloeken dat de renovatiepremie werd herzien en dat heel wat werken die in ons huis gebeurden niet meer in aanmerking komen. En wij maar rekeningskes sparen. Dank u Freya, dat heb je weer goed gedaan.
• nadert ons uitstapje naar Parijs met rasse schreden.
• ben ik de zwakste schakel in het strijktrio. De twee violen zitten vier jaar verder in hun opleiding en dat is te merken.
• krijg ik een kuisvrouw. Juij! Wie goede ervaringen heeft met bepaalde poetsbedrijven (of hoe noem je zoiets, ondernemingen?), mag altijd mailen.
• heb ik de eerste klaaskoek achter de kiezen. Wat hou ik van die aanloop naar 6 december…
• zegt Tristan overal –tje achter. Ik let er nochtans op om geen verkleinwoorden te gebruiken.
• heeft Tristan een flinke groeischeut gekregen. Zijn jeansbroekjes die vorige maand nog als gegoten zaten, komen nu al tot boven zijn enkels.
• ben ik op zoek naar goeie shampoo. Ik gebruikte al jaren shampoo van Nivea, maar de laatste tijd was mijn haar zo slap en vormeloos. Ik dacht: tijd voor een nieuw product, dus kocht ik Herbal Essences. Maar daar krijg ik jeuk van aan mijn hoofd. En mijn haar wordt zo rap vet. Tips voor een pluimenkop als die van mij?
• hebben de bomen in de tuin waar ik op uitkijk vanuit mijn bureautje de warmste kleuren.
• tellen we af naar de week van 1 december: avondje opera, bezoek aan Kind en Gezin, Tristans 2^de, mijn 31^ste en de bijhorende feestjes. Dit en tal van andere verrassingen.

Tristan maakt een spelletje van zijn potjestraining. Als ik vraag: ‘Moet je pipi doen?’, antwoordt hij altijd ja. Dan loopt hij snel naar het toilet, ik doe zijn broekje uit, hij gaat zitten en hij slaagt er altijd in iets uit zijn blaas te knijpen. Al is het maar een druppel.

Nadien wil hij zelf het potje uitgieten in het toilet. Zelf op de knop duwen om door te spoelen. Zelf het deksel naar beneden doen.

En dan gaat hij opnieuw op het potje zitten. Voor alweer een druppel die moet worden uitgegoten en doorgespoeld. Dat doorspoelen, dat vindt ie fantastisch en daarom moet het tot vervelens toe herhaald worden.

Ik sta dat spelletje niet toe. Maar wat een drama als ik hem na één plasbeurt uit het toilet sleur! Leuk hoor, zindelijkheidstraining. ’t Is een gelegenheid om uw kind nog ne keer helemaal over de rooie te zien gaan.

Op de achtergrond klinkt het zeemzoeterige melodietje van Moon River. Janne bakt komkommer in de pan. Ze roert even en gooit er een appelsien bij. Tristan leunt over Janne’s schouder en knikt instemmend. Een huiselijk tafereeltje.

Even later zitten we samen onder een deken in de zetel. Kleine vingertjes prikken in het dak van ons geïmproviseerde huisje. Buiten zit een zot beest (lees: mijn arm) dat naar hun vingertopjes grijpt. Ze giechelen, ze lachen, ze proesten het uit.

We lezen een boek. Twee kleine wijsvingertjes glijden over de prentjes. Ik noem een voorwerp. Twee hoofdjes gaan heen en weer. Vier oogjes speuren alle prentjes af. Als één vingertje vastberaden op een prentje neerdaalt, volgt snel het andere vingertje. Ze leren van elkaar. Er is geen sprake van competitie.

Daar word ik gelukkig van zie. Kijken naar die twee kindertjes die het samen zo gezellig hebben. Die wel eens hun ongenoegen uiten en gemeen uithalen naar elkaar. Maar even later zo helemaal lief en attent zijn voor elkaar.

Ik kom hier de laatste weken veel te weinig. Ik heb het druk. En mijn hoofd is vol en leeg tegelijkertijd. Ik vind de juiste woorden niet. En oh, daar komt mijn gebrek aan zelfvertrouwen weer om de hoek loeren: plots lijkt iedereen veel leuker en mooier te schrijven dan ik. Noem het een blogdip.

Ik heb ook een cellodip. Ik krijg geen juiste noten meer gestreken.

En een kookdip. Ik vind geen inspiratie meer voor snelle en lekkere gerechtjes.

En een werkdip. Tja, er zijn al dagen geweest dat ik met meer plezier ging werken.

Pas op, met mijn humeur gaat het prima, hé. Het lukt me alleen niet meer om creatief te zijn. Het lijkt alsof alles dat inspiratie vraagt met een ‘dipsausje’ is overgoten.

Tijd voor een update over Tristans ontwikkeling:

Hij praat! Het begon op vakantie en sindsdien komt er elke dag minstens één woordje bij. Ik probeer een lijstje te maken, maar als het aan het aan huidige tempo blijft voortgaan, is het binnenkort niet meer bij te houden. Zijn actieve woordenschat tot nu toe:

papa – mama – poesj (poes en boek) – dada – da (dat) – do (zo) – Bumba – aap – pape (papegaai) – coco (choco) – ba (bal) – elpe (helpen) – nee – auto – boot – botam (boterham) – kikke (kikker) – papaai (papegaai) – kik (kijk) – woertje (yoghurt) – mooi – grrrrr (stofzuiger) – toe – buite (buiten) – buik – dinke (drinken) – hus (huis) – boo (boom) – ete (eten) – tut – lood (potlood) – lallo (hallo)

Hij bouwt hoge torens met zijn houten blokjes. Echt hoge torens! En gisteren heeft hij in de crèche een heel stuk gelegd van een racebaan. Helemaal op zijn eentje. Ze waren daar wreed onder den indruk. ’t Is een slim kind, die zoon van mij. Hij wordt beslist ingenieur.   

Als de kinderverzorgsters even niet opletten tijdens het middagdutje, kruipt hij bij zijn vriendje O.J. in bed. Ik vind dat superschattig, maar Stefaan zit er al mee in dat het nen homo wordt.

Hij plast in het potje. In de crèche. Eén keer nog maar, maar het is hoog tijd dat we een potje kopen. Ik dacht dat hij nog niet aan zindelijkheidstraining toe was. Maar als ze er in de crèche werk van maken, kunnen wij niet achterblijven, hé.

Hij is zot. Bijzonder goedgeluimd de laatste tijd.

Hij is een beest. Hij bijt. Hij komt met open mond naar ons toe (als een bezetene) en zoekt een zacht plekje om in te bijten. Meestal een bil, een arm of een wang. Net een klein beestje. En hij is niet te stoppen. Als hij wil bijten, zal hij bijten. En ’t doet geen deugd, ik kan het u verzekeren.

… van Melody Gardot.