Het niertje

Voor zij die zich het niertje nog herinneren; Myrddin werd vandaag voor een controle verwacht in het UZ. Het kind was in de veronderstelling dat de dokter zijn haartjes zou ‘plippen’, dus haalde ik mijn didactische vaardigheden boven en probeerde ik hem diets te maken dat er van knippen niets in huis zou komen, maar dat er eerder zeep, een machientje en gekriebel aan te pas zou komen (een echo, voor de goede verstaanders).

Myrddin was alweer zijn voorbeeldige zelve. Geen traan, geen gespartel, alleen een vragende blik en een smekend ‘mama, hier blijven hé?’. Het niertje werd vakkundig gemeten en wat bleek: de uitzetting is verkleind! Hoera! Goed nieuws is dat!

Moeder en zoon verlieten opgelucht het ziekenhuisterrein dat ze met plezier een volledig kalenderjaar niet meer gaan betreden (hoewel ze daar op zondag 17 maart een mooi aanbod hebben voor de Dag van de Zorg, maar dat laten we voor wat het is. We trekken liever hierheen.).

Berlijn zonder veel woorden

Bebelplatz – gedenkteken van de boekenverbranding

Het beeld van Käthe Kollwitz, Mutter mit totem Sohn (in de Neue Wache, het gedenkteken voor de slachtoffers van het fascisme en militarisme)

Concentratiekamp Sachsenhausen, de ‘Pathologie’

Gedenkteken voor de Holocaust

Bernauer Strasse: muurtekening van de Oost-Duitse soldaat die over de prikkeldraad springt naar West-Berlijn.

Berlijn = kippenvel. Door de kou, jazeker, maar ook door de sterke monumenten en het bezoek aan plekken met geschiedenis. Volgende keer: luchtiger Berlijn!

Over reizen…

Hoe graag ik ook reis, de dagen voor vertrek zie ik het plots allemaal niet meer zitten. Dan zou ik gewoon liever in mijn eigen vertrouwde landje blijven. In mijn eigen knusse woonkamer om preciezer te zijn.  Vliegangst heb ik niet, het is eerder een soortement claustrofobie. Eenmaal in de lucht kunt ge moeilijk weg, hé. Niet zo’n tof gevoel, vind ik. En dan is er ook nog de angst voor het onbekende. Waar ga ik terechtkomen? Wat als ik ziek wordt? Wat als het niet leuk is? Wat als…? Het is een flink staaltje doemdenken, I know, maar het is helaas sterker dan  mijn relativeringsvermogen. Het gekke is dat het, van zodra ik voet zet op vreemde bodem, weer verdwijnt. En eenmaal terug thuis kan mijn volgende reis niet snel geboekt zijn.

Om maar te zeggen dat Berlijn redelijk demax was. Later op de dag krijgt u van mij misschien al wat sfeerbeelden. Maar eerst de lege frigo aanvullen en de wastrommel vullen. Want morgen alweer werkendag. Zucht.

Warm aanbevolen: de dagen zonder vlees

Jaja, wij doen weer mee met de dagen zonder vlees. Niet voluit, maar 5 op 7, zoals we nu al een poosje doen en hopen een lang leven te kunnen doen. ‘t Is een idee uit het boek van  Dorien Knockaert: op werkdagen vegetarisch eten, op weekenddagen mag er vlees op tafel komen. Waarom? Daarom:

“…je zou kunnen streven naar veeteelt waarin geen eten verspild wordt, en waarin je dus alleen dingen aan het vee voedert die niet door mensen worden gegeten: afval uit de landbouw en voedingsindustrie, en gras van land dat niet geschikt is voor andere gewassen. Dan zou je ongeveer twee zevende van de veestapel overhouden. Twee vleesdagen per week dus.”

(>Goed Eten, pag. 38 en 40, Dorien Knockaert)

Ik voelde me meteen aangesproken door dit concept, omdat ik té graag vlees eet om helemaal veggie te gaan. Werkdagvegetarisme is een mooi compromis: ik kan mijn honger naar een stevige steak, gehaktballen in tomatensaus, een schel salami of een stoofpotje van lam stillen in het weekend. Maar door op weekdagen het vlees van mijn menu te schrappen, maak ik toch een verschil. Bovendien is het goed voor de portemonnee, is het gezond en smaakt vlees nu zoveel beter!

Sinds de DZV van vorig jaar is er een wereld voor me open gegaan. Ik gebruik nu ingrediënten waar ik voorheen het bestaan niet van af wist. Mijn kruidenrekje is aardig gevuld en ik heb drie soorten linzen in mijn voorraadkast. Ik haal voor mijn weekmenu veel inspiratie op de blog van Ann en uit het boek van Dorien en Veg! Voor zij die mijn weekmenupagina nog niet kenden: alhier houd ik mijn menu’s bij.

Dit gezegd zijnde: u doet toch ook weer mee? Ik kan het alleen maar aanraden. De Dagen zonder vlees hebben me echt aan het denken gezet.

Nike stelt voor: de gremlin

Dat ze gelijk heeft. Awoert aan de schaamte! ‘t Leven is niet altijd dolle pret. Praat erover en (h)erkenning zal uw deel zijn. Dat is althans wat ik heb mogen ondervinden. De steun die je uit het delen van deze, zogezegde, vertrouwelijke informatie haalt is ongelooflijk deugddoend.

Als ge triestig zijt, moet ge bleiten. En als ge het allemaal niet meer alleen kunt dragen, al die overweldigende gevoelens, dan moet ge u laten helpen. Da’s net zoals naar de dokter gaan voor een lichamelijk pijntje. Wijd aanvaard nochtans, dat laatste.

Zij die mij kennen, zullen beamen dat ik een heel normale, jonge vrouw ben. Aan de buitenkant niets op te merken. Aan de oppervlakkige binnenkant ook niet. Heel doorsnee. Maar diep vanbinnen huist een gremlin, die niet moet bestreden worden, maar aanvaard. Ik heb jaren geschermd met het beest, maar therapie heeft me geleerd hem toe te laten, hem te laten zijn. Da’s mijn redding geweest, I tell you. Zelf was ik nooit tot dat inzicht gekomen.

Ja, ik geef mij bloot. Maar het kan mij niet schelen. Het zegt meer over de mensen die er schande over spreken, dan over mij.

Dank je Lilith, het was het zetje dat ik nodig had om dit in de openbaarheid te brengen.

Winterse overpeinzingen

Hier is het op sterven na dood, maar dat betekent dat er elders volop geleefd wordt. December en januari zitten doorgaans tjokvol met sociale engagementen. Dit jaar is het niet anders: feestjes, etentjes en afspraakjes waar al heel lang naar uitgekeken wordt. Gezelligheid ten top.

Vandaag waren we waar we horen te zijn als ons Vlaamsche land onder een witte dons ligt: buiten! Dik ingeduffeld en gelaarsd trokken we door een dikke laag sneeuw naar de bekendste heuvel van Gent: de voormalige skiberg van de Blaarmeersen. Als u denkt dat kinderen van sleeën houden: niets is minder waar. Of het is te koud, of ze zijn bang, of ze willen liever naar de speeltuin. Dan denkt moeder: ‘waarom doe ik eigenlijk nog moeite om die etters de schone en leuke dingen van het leven te tonen?’ Dat is één van die – overigens niet zo zeldzame – momenten dat kinderloosheid me het absolute einde lijkt. Tot één van die snotters met zijn volle gezicht in de sneeuw valt en er zowaar de slappe lach van krijgt. Tja, dan is moeder natuurlijk weer vertederd. Het is typerend voor hoe ik het moederschap ervaar: momenten van pure ergernis, afgewisseld met ogenblikken van diepe ontroering en intens geluk. Chance dat de verhouding in het voordeel is van laatstgenoemde momenten. En chance dat er, ongeacht het humeur van de kinderen, nooit minder graag gezien wordt.

Enfin, sneeuw dus. Hier, wat plaatjes van het yeti-viertal.

Die muts van Tristan is overigens een vreselijk ding. Gekregen op school en fel bemind door desbetreffende, kleurenblinde kleuter.

8 januari zal nooit meer hetzelfde zijn

Gelukkige verjaardag, liefste parrain.