Mijn beestje

Tijd voor een update over Tristans ontwikkeling:

Hij praat! Het begon op vakantie en sindsdien komt er elke dag minstens één woordje bij. Ik probeer een lijstje te maken, maar als het aan het aan huidige tempo blijft voortgaan, is het binnenkort niet meer bij te houden. Zijn actieve woordenschat tot nu toe:

papa – mama – poesj (poes en boek) – dada – da (dat) – do (zo) – Bumba – aap – pape (papegaai) – coco (choco) – ba (bal) – elpe (helpen) – nee – auto – boot – botam (boterham) – kikke (kikker) – papaai (papegaai) – kik (kijk) – woertje (yoghurt) – mooi – grrrrr (stofzuiger) – toe – buite (buiten) – buik – dinke (drinken) – hus (huis) – boo (boom) – ete (eten) – tut – lood (potlood) – lallo (hallo)

Hij bouwt hoge torens met zijn houten blokjes. Echt hoge torens! En gisteren heeft hij in de crèche een heel stuk gelegd van een racebaan. Helemaal op zijn eentje. Ze waren daar wreed onder den indruk. ’t Is een slim kind, die zoon van mij. Hij wordt beslist ingenieur.   

Als de kinderverzorgsters even niet opletten tijdens het middagdutje, kruipt hij bij zijn vriendje O.J. in bed. Ik vind dat superschattig, maar Stefaan zit er al mee in dat het nen homo wordt.

Hij plast in het potje. In de crèche. Eén keer nog maar, maar het is hoog tijd dat we een potje kopen. Ik dacht dat hij nog niet aan zindelijkheidstraining toe was. Maar als ze er in de crèche werk van maken, kunnen wij niet achterblijven, hé.

Hij is zot. Bijzonder goedgeluimd de laatste tijd.

Hij is een beest. Hij bijt. Hij komt met open mond naar ons toe (als een bezetene) en zoekt een zacht plekje om in te bijten. Meestal een bil, een arm of een wang. Net een klein beestje. En hij is niet te stoppen. Als hij wil bijten, zal hij bijten. En ’t doet geen deugd, ik kan het u verzekeren.

 

Helemaal weg…

… van Melody Gardot.

 

0u53 dedju

Allé jong, zie mij hier nu zitten. ‘t Is godverdomme 0u53. Ik kan niet slapen. Dat overkomt mij weinig, dat ik de slaap niet kan vatten. Ik ben een slechte slaper, maar meestal val ik als een blok in slaap om dan tegen 3-4u wakker te worden en de rest van de nacht te liggen woelen. Maar nu lag ik dus al een paar uur te koekeloeren in mijn nest. Dan maar opgestaan, een sandwichke gegeten, bloglines gelezen. En nu is ‘t bijna 1 uur en ‘k ben nog niet moe! Miljaar, morgen wordt het heavy…

 

Over kleren wassen en spinazie

Tristan moest dringend winterkleren hebben. Dus, wij zaterdag de stad in met bontje (mijn mama). Veel geld wil ik niet geven aan kleren (in tegenstelling tot schoenen), dus doen we onze inkopen in H&M, Hema en Zara. Zelfs in de Zeeman hebben ze soms toffe spullen. En kijk, voor 160 hebben we:

• 1 donkergrijze broek
• 1 bruine ribbelbroek
• 1 jeansbroek
• 1 joggingbroek voor thuis
• 4 T-shirts met lange mouwen  
• 1 dikke trui
• 1 fleece jasje
• 1 muts
• 1 duffelcoat
• 1 dikke winterjas

We kunnen niet sukkelen, hé, voor dat geld.

Alle nieuwe kleren gaan, voordat Tristan ze mag dragen, eerst in de wasmachien. Ah ja, want er is ne keer iets in het nieuws geweest over kankerverwekkende stoffen in de pyjama’s van de Hema. Eén of andere belangrijke mens gaf toen in de krant de raad om nieuwe kledij eerst twee keer te wassen. En ik doe dat. Zo zot ben ik wel. Pas op, met mijn eigen kleren doe ik dat niet, ze. Ge moet van iets doodgaan, hé. Gisteren zelfs nog spinazie opgewarmd in de microgolf. Voor die ene keer zal het wel geen kwaad kunnen, zeker?

 

Hoog tijd om aan mezelf te denken

De ochtenden worden steeds drukker. Tristan neemt zijn tijd voor zijn boterhammetje met choco, met als gevolg dat ik niet meer om 7.30 uur op het werk geraak. Op zich is dat niet erg, want ik heb glijtijd. Maar vroeg beginnen betekent ook vroeg stoppen en dat lukt steeds minder vaak.

Ook ’s avonds wordt het alsmaar drukker. Ik ben minstens drie avonden per week van huis (muziekschool, werk, sport,…). En er moet natuurlijk ook gegeten worden. Tristan moet in bad. De afwas moet gedaan worden. Enfin, u kent het wel, de race tegen de tijd van de voltijds werkende vrouw. Ik heb nog nauwelijks tijd voor mezelf, voor Tristan, voor Stefaan.

Minder werken wordt steeds aantrekkelijker. Maar het heeft ook nadelen. Minder loon. Zal ik mijn job kunnen behouden? Zal mijn vrije dag ook echt een vrije dag zijn?

Ik ben er nog niet uit. Voorlopig blijf ik dus nog even voltijds werken, maar het voelt niet altijd goed. Eén ding is zeker: als er ooit een tweede kindje, no way dat ik dan fulltime blijf werken.

 

Klaar voor de winter

Ik koos de leukste, de hipste, de coolste schoentjes uit de winkel. Stefaan kon het natuurlijk niet laten om te mopperen over de prijs. 102 euro. Tja, de mooiste schoenen zijn ook vaak de duurste. En jullie dames, hoeveel spenderen jullie aan schoeisel voor de kindertjes?