Herkenbaar

In de bibliotheek haalde ik het boek van Jools Oliver (jawel, vrouw van). Ze schrijft over haar zwangerschap en het eerste jaar met haar oudste dochter. Het neigt een beetje naar chicklit, maar in tijden van zware vermoeidheid is dat gepermitteerd. En ja hoor, ik heb al menigmaal moeten glim- tot schaterlachen om de avonturen van Jools en Poppy. Het is niet alleen grappig, maar o zo herkenbaar voor een jonge en onervaren moeder als ik. Vooral volgend fragment wil ik jullie niet onthouden:

In plaats van wakker te liggen in de hoop dat Poppy wakker zou worden, lag ik toen roerloos in bed te bidden dat ze zou blijven slapen. Zodra ik de vertrouwde kleine geluidjes uit de wieg hoorde komen, wist ik dat ze zich roerde. Mijn hart begon dan sneller te kloppen. Ik hoopte maar dat het gewoon wat gemurmel was en niet de klaroenen voor een driegangenmaal! Maar natuurlijk schreeuwde ze even later uit volle borst en moest ik haar als de bliksem uit haar wiegje pakken voodat ze Jamie wakker maakte. Ik vond deze voedingen ongelooflijk moeilijk. Ja, als ik eerlijk ben, zou ik het als ‘pure straf’ betitelen. Ik kon niet geloven dat ik in twee weken van plezier naar straf was gegaan. Hoe kon dat nou? Ik gaf drie voedingen per nacht (zo rond middernacht, om 3.00 uur en 6.00 uur) en vond die van middernacht het moeilijkst. Nadat ik om negen uur naar bed was gegaan, viel ik op slag in een diepe, heerlijke slaap om vervolgens ruw te worden gewekt en aan het werk te worden gezet. Mijn lichaam was in shock!

Leunend tegen mijn kussens met Poppy rustig zuigend aan mijn borst, voelde ik mijn ogen zwaarder en zwaarder worden en dommelde ik uiteindelijk in. Het leken een paar seconden, maar wanneer ik op de klok keek, besefte ik dat er een paar uur voorbij was gegaan en dat Poppy ook in slaap was gevallen. Dan legde ik haar voorzichtig terug in haar wiegje, maar hoe voorzichtig ik ook was, zodra ze op haar matrasje lag, gingen haar oogjes open en dan sprak de blik die ze me schonk boekdelen. Die blik kon ik wel aan, maar tegen het gehuil dat volgde was ik niet opgewassen! Dus, daar waren we weer – ik rechtop in de kussens, als een zombie voor me uit starend, en Poppy weer waar ze het heerlijk vond: lekker warm aan mijn borst. En als ik een blik naar links wierp, lag daar Jamie verdorie te slapen als…als een baby! Ik weet echt niet wat me meer frustreerde, de vredig en ontspannen slapende Jamie of het onophoudelijke wakker worden en voeden van Poppy. Ik begon de pest te krijgen aan Jamie: hoe haalde hij het in zijn hoofd om van zijn slaap te genieten terwijl ik dat niet kon. Natuurlijk was dit geen rationele gedachte. Geloof me maar: wanneer je in geen weken behoorlijk hebt geslapen, begin je een beetje gek te worden.

Met enige trots deel ik jullie mee dat Tristan deze nacht voor het eerst in zijn eigen grote bed heeft geslapen. Voordien legden we hem gezellig tussen ons in te slapen. Lekker warm en knus, dachten we. Maar helaas ook lekker vermoeiend en plaatsbeperkend voor ons (bovendien werd ik geplaagd door het vermanende vingertje van Kind & Gezin). Vannacht hadden we het bed weer helemaal voor ons alleen. Eén nachtelijke voeding had ons klein beestje nodig om de slaap opnieuw te kunnen vatten. Om vijf uur liet hij weer even van zich horen, maar zijn tuutje bleek aardig te kunnen inspringen voor mijn borst. Om zeven uur kraaide hij ons wakker, maar dat was gerechtvaardigd. Zeven uur is dag. Dan is wakker zijn wel oké.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s