Ocharme

We beginnen zo stilaan te vermoeden dat Tristan wel eens last zou kunnen hebben van reflux. Of krampjes. Of is dat hetzelfde? In dat kleine buikje ligt alles toch zo dicht bij elkaar. Waarom we ons zorgen maken:

– Na het eten is hij meestal niet de vrolijkste. Als je hem na het eten meteen neerlegt, krijg je gegarandeerd een huilconcert. Dus houden we hem rechtop. Zelfs dan kreunt en steunt hij als een oud mannetje.

– Hij lijkt constant te zitten persen. Rood kopje en persgeluidjes, maar geen kaka.

– Hij kan zo bezorgd kijken. Ofwel is hij erfelijk belast en zal hij mama’s piekerrimpeltjes overerven. Doch, ik wijt het eerder aan pijntjes.

– Sinds een dag of vijf geeft hij ook vaker terug. Of moet hij een aantal uren na de borstvoeding nog overgeven.

Niet zo best, hé. Deze morgen rook hij helemaal naar overgeefsel. Strakjes bel ik dus maar eens naar de kinderarts. Als hij aan de pillen moet, so be it. Als hij zich maar snel beter voelt. Zo’n kleintje pijn zien lijden is hartverscheurend.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s