Discipline

Heb ik niet. Nooit gehad. De cello bijvoorbeeld. Luigi genaamd. Staat al twee maanden in de hoek van de kamer. Te wachten om bespeeld te worden. Op de zachte haren die hem beroeren. Op de vingers die hem kietelen. Maar ik kom er niet toe om te spelen. Altijd wel een excuus. Te druk. Te moe. Of beide.

Diëten. Nog zoiets. Hoewel, diëten is een groot woord. Gezond(er) eten. Minder koekjes en chocola. Elke dag zeg ik tegen mezelf: “Morgen is het gedaan. Geen chocolade meer.” Maar morgen is er wel weer een restje chocola dat op moet. Of een excuus. Dat ik het verdiend heb. Of dat ik wel een opkikkertje kan gebruiken. Of beide.

Bloggen. Doe ik graag. Een beetje verslaafd aan het geraken. Hier dus geen excuses. Alleen door tijdsgebrek sla ik al eens een dagje over. Tijdsgebrek. Is dat eigenlijk ook geen excuus?

Advertenties

Een gedachte over “Discipline

  1. Die chocolade, dat steek ik gewoon op de borstvoeding. Eindelijk een excuus voor mijn chocoladeverslaving. Waarom denk je dat ik zo lang borstvoeding wil geven? 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s