Schatten in de kelder

Vermits ons huis nog in een halve staat van verbouwingen verkeert, logeert ons halve hebben en houden in de kelder. Ontmantelde meubels, decoratiemateriaal, kledij,… Netjes opgeborgen in kartonnen dozen. Sommige dingen worden er beter van. Stefaans wijnverzameling bijvoorbeeld. Want als de kelder zijn uiteindelijke bestemming krijgt, zal het een eersteklas wijnkelder zijn. Exclusieve bewaarwijnen zullen er rijpen tot ware godendrankjes. Aan de ingang van de kelder plaatsen we een ijzeren hekje. Want kinderen niet toegelaten. Wat had u gedacht?

Mijn fortuin ligt in die kelder lekker te verkommeren. Mijn boeken, my darlings. Kou en muffe geurtjes zijn niet bepaald bevorderlijk voor het lang leven van boeken. Want een boek mag vooral niet naar kelder ruiken. Bovendien zitten ze verscholen achter grote, zware dozen. Ik kan ze dus niet aanraken, ruiken, voelen,… Ik kan alleen maar hopen dat ze niet opgegeten worden door de ratten. Dat ze niet beschimmelen. Niet nat worden. Niet wegteren. Niet van zichzelf beginnen te recycleren. Niet versmelten tot één grote lettersoep.

Maar gelukkig is er (alweer) mijn wederhelft die – bij wijze van Valentijnscadeau – wel even in de kelder wil vertoeven met mij. Zodat ik mijn meest dierbare exemplaren kan bevrijden uit hun ellendige bestaan. Als dat geen romantiek is. Van de bovenste plank van de boekenkast.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s