Trots op elkaar

Vandaag het eerste flesje. Ik had gedacht dat ik er helemaal emotioneel van zou worden. Dat ik met tranen in de ogen zou toekijken hoe Tristan smakelijk aan een flesje zuigt. En dat ik me een slechte moeder zou voelen. En jaloers zou zijn omdat ik de meest intieme momenten – het voeden – nu ook met anderen moet delen.  
Maar ik was trots. Op Tristan omdat hij het flesje meteen aanvaardde. Het helemaal leeg dronk. En het blijkbaar ook kon smaken, dat antiregurgitatie- en hypoallergenische melkpoeder. Het ruikt naar pannenkoekenbeslag trouwens.
En trots op Stefaan omdat hij het flesje met zoveel liefde gaf. En zo vakkundig alsof hij al een heel nest koters had grootgebracht.
Ook van trots moet een mens soms een traantje wegpinken. Ik deed het stiekem, zodat mijn twee mannen trots kunnen zijn op mij.
Advertenties

Een gedachte over “Trots op elkaar

  1. Ik vond het wel lastig, dat eerste flesje. Ik vond het zo onnatuurlijk: poeder met water mengen. Maar als je ziet dat ze het lekker vinden went het wel snel natuurlijk! En ik geef nog altijd twee borstvoedingen per dag, dus mijn intieme momenten heb ik nog. Ga je volledig afbouwen of ga je er nog wat overhouden? Je hebt ook Nan AR zeker? Die geeft wel vaak klonters, bij gewoon mengen. Maar met een mixertje is alles snel opgelost!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s