Alles went

Aan alle mooie liedjes komt een einde. Ook aan mijn zwangerschapsverlof. Morgen moet ik terug gaan werken. Jammer dat het niet wat langer kon duren. Er zijn zoveel dingen die ik liever zou doen dan morgen terug gaan werken. Een deken over mijn hoofd trekken en twaalf uur slapen. Onder datzelfde deken wegkruipen met een boek. Mijn koffertje pakken en wegvluchten. Samen met Tristan en mijn wederhelftje. Wegvluchten en nooit meer terugkomen, tenzij mijn huis zichzelf onderhoudt, voedsel zichzelf in de pan gooit, de vuilzakken zelf naar buiten wandelen en de centjes op onze rekening zichzelf vermenigvuldigen. Dan pas zou ik, heel misschien, terugkomen.

Maar, Marco Borsato indachtig: de meeste dromen zijn bedrog. Dus dragen we ons lot waardig. Toch heb ik een wee gevoel in mijn buik. En prikt er iets achter mijn ogen. Nu Tristan er is, lijkt al de rest bijkomstig. Maar voor onze boterhammen met choco moet er gewerkt worden. Dus trek ik morgen naar het werk. De weg erheen zal langzaam en schoorvoetend gaan. Het afscheid van Tristan zal net iets teveel pijn doen.

Ik troost me met de gedachte dat alles went. Alles went. Alles went… Mijn mantra voor de komende week.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s