Doodop

Ik ben doodop. ’s Avonds strompel ik slaapdronken de trap op en zijg ik neer op ons bed. Het gat waar ik dan inval is zalig diep en zwart. Maar er is er eentje wiens gat niet zo diep is. Om tegemoet te komen aan diens behoeften moet ik de laatste dagen meermaals uit mijn gat klauteren. En dat kruipt in de kleren.

Geen idee wat er aan de hand is. Gisteren heeft Tristan de hele dag vrolijk zitten doen. Hij toonde geen tekenen van vermoeidheid. Ik dacht dat op speeldrukke dagen lange en stille nachten volgen. Maar niets is minder waar. Tristan kon de slaap niet vatten. Hij was ontroostbaar. Uiteindelijk hebben we hem in bed genomen. Hij sliep onrustig, schrok verschillende keren wakker, zocht mijn borst voor wat troost om dan weer in een hazenslaapje terecht te komen. Ik steek het op een groeispurtje. Net wat ik nodig had na een werkweek met gebroken nachten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s