Lofzang

In Libelle staat deze week een artikel over de kraamkliniek van AZ Sint-Lucas. Het begint als volgt: “Het ziekenhuis, niet mijn favoriete stek, maar het AZ Sint-Lucas is anders. De verdiepingen heten hier ‘straten’ en ik ben op weg naar de allerleukste afdeling: de kraamkliniek.”

sl_003.jpg

AZ Sint-Lucas is inderdaad anders. Voor mij althans. 29 jaar geleden zag ik het levenslicht in het toenmalige Sint-Vincentius (AZ Sint-Lucas is de fusie van wat oorspronkelijk drie aparte Gentse ziekenhuizen waren: AZ Heilige Familie, AZ Sint-Vincentius en AZ Volkskliniek). Vandaag dwaal ik nog steeds door de straten van het ziekenhuis. Ik werk er. In straat 95 om precies te zijn. En hoe kan het anders: ook Tristan werd er geboren.

Niets dan lof over de mensen van de materniteit. Een opgewekte vroedvrouw loodste ons immer glimlachend door de bevalling. Ik zou zelfs durven zeggen dat het een gezellige boel was. Een onderonsje bijna. Tussen het persen door kletsten we gewoon verder. En toen de zon door de wolken brak en de verloskamer in een fel wit licht baadde, ruilde Tristan zijn warme nestje voor de grote boze wereld. Door de warmte van de mensen die ons omringden, veranderde de steriele verloskamer in een intieme, veilige ruimte. Tristan werd geboren in een sfeer van zorgzaamheid en liefde.

De volgende zes dagen brachten we door in kamer 6 van straat 2. Iedereen deelde er in de vreugde. De vroedvrouwen, de logistieke assistenten, de poetsvrouwen, zelfs de technieker die het licht boven mijn bed kwam herstellen. Ik kreeg er mijn eerste lessen in het moederschap. Omringd worden door zoveel deskundigheid, geeft je meteen een goede start. En hoewel ik de eerste dag wat schroom voelde om op het belletje te drukken, liet ik mij de komende dagen de goede raad en de verzorgende handen welgevallen. Het afscheid viel dan ook erg zwaar. Of zoals ik in een column voor ons personeelsblad schreef:

Het was hier goed. Ik mis nog steeds het knopje dat advies aan bed brengt. En ik mis het om verzorgd te worden door deskundige handen. Begrepen te worden als de kraamtranen komen. Gewoon eventjes patiënt te zijn zonder me ziek te voelen. Me lekker te nestelen in mijn superdeluxe, hoogtechnologische bed. En te weten dat alles goed komt, want er is een superteam dat voor me zorgt.

Wees maar zeker dat die kraamtranen rijkelijk vloeiden toen we op zondag 9 december huiswaarts keerden.

Advertenties

3 gedachtes over “Lofzang

  1. Ik ben daar ook vier keer bevallen. Vier keer fantastisch opgevangen en behandeld. Het is echt een uitstekend team dat daar werkt met het hart op de juiste plaats en altijd paraat om je bij gelijk wat te helpen. Een welverdiende lofzang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s