Wat de witte doktersjas zegt

Vandaag op controle bij de kinderarts. Met Zantac zijn we een week of twee geleden op eigen initiatief gestopt. Tristan had al een poosje geen last meer van reflux. Eerst heb ik afgebouwd tot 1 dosis per dag. Later werd ik gewoon bewust vergeetachtig. Enige opluchtig is hier wel op zijn plaats. Weg reflux. En weg slechte siroopjes. Ik vraag me soms af waar hij de laatste weken meer last van had: van de reflux of van de smaak van Zantac.

De eerlijkheid gebood mij de waarheid te vertellen tegen de dokter. Ze keek me even gespeeld verontwaardigd aan, maar viel me al snel bij in mijn beslissing. Tristan werd nog maar eens gewogen en gemeten. Alleen op de weegschaal geen status quo. 6.520 kilo. Hij had dan ook al drie keer ‘getankt’ vandaag.

Zijn motoriek werd weeral eens uitvoerig getest. En ook hier klonk de conclusie even angstwekkend. Grijpen zou hij toch al moeten kunnen. Slik. Ik met mijn voornemens. Ik zou mij niet laten vangen aan groeicurves en ontwikkelingsschema’s uit allerhande semiwetenschappelijke bronnen. Maar wat zo’n witte doktersjas zegt, neem je toch voor waar. Stimuleren dan maar. En hopen dat ik mijzelf niet verlies in bezorgdheid.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s