Week

Hij gloeit. Hij heeft een gezonde blos op de wangen, maar zijn oogjes zijn vochtig. Zijn blik is afwezig. Hij kreunt een beetje. Van ellende. Koorts, een snotneus, een hoestje en een hees stemmetje. Niet min voor zo’n klein ventje. En toch, heel af en toe, vergeet hij zijn miserie. Dan verschijnt er een glimlach. Een hele brede. Een onweerstaanbare. Dan voel ik me zo machteloos. Zou ik zijn ongemak en pijn (?) willen wegnemen. Met een vingerknip. Want kindjes horen niet ziek te zijn. En mama’s worden er verschrikkelijk week van.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s