Groot gemis

En dan komt de dag dat je oogappel voor het eerst uit logeren gaat. Het is de dag dat je met tranen wegrijdt van het huis van oma en opa. Dat je stiekem aan zijn dekentjes snuffelt. Dat je liefdevol met je hand de rand van het park aanraakt. En diep in gedachten verzonken bent. De dag dat de angst je om het hart slaat. Want er moet maar eens iets gebeuren, net die dag dat je besloot je kind bij anderen achter te laten. Ook al weet je dat hij nergens zo goed is als bij oma en opa. Dat hij er alle liefde en zorgen krijgt die zijn kleine lijfje behoeft. Dat je hem met een gerust hart kan achterlaten. Toch baadt dat hart in een poel van leegte. Groot, overheersend gemis.

Straks mogen we hem ophalen. Nog even geduld oefenen. Proberen te genieten van de mezze die we straks gaan afhalen en opeten op ons zonovergoten terras. Nog even.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s