De melk is op

’t Is voorbij. Gisteren heeft Tristan voor het laatst borstvoeding gekregen. De laatste keer dat hij met bolle wangetjes aan mijn borst lag. Dat hij zich dicht tegen me aan vleide. En me met zijn vrije handje zachtjes aaide. Ik was er graag nog wat langer mee doorgegaan, maar er was gewoon niet genoeg melk meer. Twee uur na de borstvoeding kreeg hij alweer grote honger en da’s te vroeg voor een zesmaandertje.

Ik heb het er verdomd moeilijk mee. Alweer een stukje loslaten. Maar gisteren sprak iemand me deze bemoedigende woorden toe: “Hij zal er jou niet minder graag om zien.” Een waarheid als een koe, maar moederhoofden en -harten treuren wel eens als de volgende stap in de ontwikkeling is gezet. Als het kleine, hulpeloze wezentje voor je eigen ogen groot wordt. Veel te snel, me dunkt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s