Ze ligt op de kamer

We waren nog een kwartier te vroeg voor het bezoekuur van intensieve zorgen dat om 15 uur begint. “Kom”, zegt papa. “We zullen haar bloemetje water gaan geven. Dan zie je ook eens wie er bij haar op de kamer ligt.” We steken ons hoofd achter de deur en wie er ligt er te glunderen in het eerste bed? Mama! Wij dachten dat het nog een nachtje IZ zou worden, maar ze is deze middag al naar de kamer gebracht. Haar gezicht is nog gezwollen, maar het is al stukken beter dan gisteren. Ze praat honderduit met haar ‘truttenstemmetje’. Ze eet ook al terug vaste voeding. Weinig en traag.

De rechterkant van haar gezicht voelt zoals na een verdoving bij de tandarts. Ook in haar mond heeft ze aan deze kant geen gevoel. En haar rechteroog zit dik en gezwollen. Haar haar groeit al een beetje terug. Ze lijkt (uiterlijk) helemaal niet meer op de vrouw die ze was, maar beetje bij beetje komen de trekken terug.

Ze hallucineert. Ze ziet mensen die te dicht bij haar komen staan en die ze moet wegjagen. Ze ziet bloemen en struiken en bossen. En meisjes met kleurrijke pakjes aan.

Het gaat goed met haar. Ze heeft al recht gezeten. Ze eet. Ze probeert TV te kijken. Ze leest de talrijke kaartjes die ze toegestuurd krijgt. En, niet onbelangrijk, ze hebben haar gevoel voor humor niet weggesneden.

Advertenties

4 gedachtes over “Ze ligt op de kamer

  1. Hallo Nike,

    Al bij al toch al redelijk goed nieuws. Doe Gerda heel veel groeten en wens haar heel veel beterschap. Ik blijf je blog volgen om het laatste nieuws te lezen.
    Dikke zoen van ons (ook voor Roland, Tristan en zijn Papa)
    Guy en Nicole

  2. Hallo meid, z
    oals ik al eerder heb laten weten leef ik met jullie mee. De voorbije dagen was ik in gedachten meermaals bij jullie. Leuk via deze blog geüpdate te kunnen blijven, zonder je al te veel lastig te moeten vallen. Het zijn ongetwijfeld drukke dagen [ik kan er van meespreken]. Ik blijf duimen!
    Dikke kussen ook aan je paps en zeker aan je mama.
    Barbara

  3. hallo,
    beste nike, ik en mietje zijn heel blij met je nieuwsbrief rond gerda’s toestand. we leven uiteraard heel intens met haar mee. ik weet nog vanuit mijn stage als neurolinguist dat de hersenen heel wat tijd vragen om zich te herstellen van een trauma. zeg aan je mama dat ze zeker niet mag wanhopen.
    doe haar heel veel groeten en wanneer zouden we eens op bezoek mogen komen? of wachten we nog een beetje daarmee? laat maar iets weten. intussen veel sterkte gewenst voor jou en heel de familie.
    will en mietje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s