Kapper, ik breng u mijn haar. Mijn hoofd weegt toch zo zwaar.

Mijn grootvader was kapper. Altijd in de weer met scharen, krulspelden, haarlak en vrouwen. Het zou dus in mijn genen kunnen zitten, het geknip en gekrul. En enige erfelijke overdraagbaarheid zou van pas komen, de wilde haren van de zoon indachtig. Maar helaas, wat een mens erven wil, gaat vaak verloren in de poel van andere, minder wenselijke eigenschappen.

Zo heb ik gisteren nog eens een poging ondernomen om de wilde manen van mijn zoon te temmen. Het resultaat mag er zijn. Best verdienstelijk, want 1) zo’n klein hummeltje kan echt niet stil zitten en 2) gebukt werken met slecht licht is niet optimaal. Toch is er van vakkundigheid geen sprake, want 1) ik sneed accidenteel in mijn vinger, 2) helemaal boven op zijn kopje is er een stukje dat opmerkelijk korter is dan de rest. Ach, een mens kan het niet allemaal kunnen, nietwaar?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s