Grote Kanarie #1

De vlucht naar Gran Canaria duurt iets meer dan vier uur. Vier uur teveel voor onze kleine man. En voor ons, want een vlucht was nog nooit zo vermoeiend. Jezelf en een levendig jong ventje op minder dan een vierkante meter, da’s druk. En warm. En bijwijlen best lastig.

De heenvlucht verliep beter dan we hadden durven dromen. We kregen een rij voor ons alleen. En we hadden oordopjes tegen de druk gekocht voor Tristan (volgens mij helpt dit geen zier, maar dit terzijde). Dus, doppen in de oren, tutje in het mondje en op naar het hemelrijk. Er werd even hartverscheurend gehuild. Maar, eens op kruishoogte, keerde het goede humeur spoedig terug. Wij entertainden onze kleine man als volleerde animatoren. We hadden zelfs de laptop mee om in uiterste nood beroep te kunnen doen op de onderhoudende beelden van TikTak. Mét koptelefoon om de aandacht bij het scherm te houden. Twee maal zochten we het kleinste kamertje op. En misten we het comfort van de tetjescaravan. Méér dan opgelucht waren we toen de piloten het toestel zachtjes aan de grond zetten. Niets kon ons nog deren. De vakantie begon.

De terugreis verliep minder gesmeerd. Het uur was een beetje onfortuinlijk. Van 20 uur tot middernacht, ofte 1 uur Belgische tijd. Ook wel de tijd waarop Tristan al lang in bed zou moeten liggen. Geloof me, je gaat liever niet vliegen met een kleine, vermoeide baby. We zaten aan het raam. Het vliegtuig zat barstensvol en de dame naast ons wou haar plaats aan de gang niet afstaan. Tristan heeft het haar dubbel en dik betaald gezet. Hij krijste. Huilde dikke tranen. Werd zelfs bijna hysterisch toen het al tegen middernacht aanliep en hij nog steeds geen oog had dicht gedaan. Bij het landen werden de lichten gedoofd en toen, ja eindelijk, toen werden zijn oogjes zwaar en viel hij in een diepe, onrustige slaap.

Voor ons even geen vliegreizen meer, dankuwel. Volgend jaar zien we wel weer.

Advertenties

2 gedachtes over “Grote Kanarie #1

  1. Bij ons hebben ze de persoon aan de middengang ook steeds een andere plaats gegeven. Stom van die mevrouw dat ze niet wou. Gelukkig dat Tristan het haar betaald gezet heeft! 🙂 Maar ja, het is wel vermoeiender. Janne was maar twee maanden, maar heb haar toch twee uur aan een stuk geëntertaind. Voor ons ook even geen vliegreizen meer!

  2. Vier uur met Ella op het vliegtuig, ik zou het eerlijk gezegd ook nog niet zien zitten. Zeker omdat ze hier thuis al nauwelijks drie minuten stil kan blijven zitten.
    En ja die dame aan de gang, ik ken dat soort mensen, vanuit haar positie kon ze waarschijnlijk haar man twee rijen verder zien zitten. Voor het werk vlieg ik meestal alleen, en dan word je vaker gevraagd van plaats te wisselen om kinderen bij hun ouders te laten zitten ofzo, nog nooit een probleem om gemaakt (tenzij het naar het midden van de middenrij is, dat is afgrijselijk).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s