Grote kanarie #2

De kanaries zijn bijzonder kindvriendelijk. Tristan werd steevast onthaald op ooh’s en aah’s. Hij werd bewonderd, geprezen en bejubeld. Receptionisten trokken gekke bekken, garçons bliezen ballonnetjes, anderen zongen, klapten en dansten. Iedereen, zelfs de mannelijke medewerkers van het hotel, maakte even tijd om hem te begroeten. Tristan genoot van de aandacht.

In het restaurant had je bijvoorbeeld Rosa. Een klein vrouwtje van rond de veertig. Elke keer dat ze voorbij onze tafel liep, riep ze Tristans naam. Ze noemde hem guapo, of knapperd in het Spaans. Hij kreeg van haar een ballon in rupsvorm. En ze droeg ons een warm hart toe, want we hebben meerdere keren niet moeten betalen voor de drank bij het eten.

Er was ook Santana. Een grote man met een bijna clownesk gezicht. En een mond vol lelijke tanden. Maar de vriendelijkheid zelve. Ook hij wist Tristan als geen ander te vermaken. Met groteske gebaren. En onnozele smoelen.

De laatste die mij zal bijblijven is een receptionist waarvan ik de naam ben vergeten. Hij wordt in november vader van een eerste kindje. En hij sprak een aardig mondje Nederlands. Hij deed gekke dingen die Tristan niet altijd begreep, maar het was oprecht. En Tristan toverde, nadat hij even verwonderd had gekeken, uiteindelijk toch altijd een gulle glimlach op zijn snoetje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s