Moe, maat. Moe!

Soms vraag ik mij af of ik mij ooit nog wakker zal voelen. Zo helemaal helder van geest, fris in ’t kopke. Ik kan mij namelijk niet meer herinneren wanneer ik eens niet moe was. Tegenwoordig sta ik ’s morgens op met loden benen. En een zwaar hoofd. En ge moet vooral niet denken dat het in de loop van den dag verbetert. In tegendeel. Ik voel me redelijk zombie. Ik kan alleen maar hopen dat het van voorbijgaande aard is. En dat Tristan er voor iets tussen zit. Dan komt het met de tijd wel weer goed.

Maar allez, ‘t is bijna weekend. En we hebben ‘t één en ‘t ander om naar uit te kijken. Tante Tina komt op bezoek. Voor haar en haar wederhelft kook ik met plezier een toxoplasmosevrije maaltijd. ’t Wordt lam. Een stoofpotje. Makkelijk voor de gastvrouw: vlees en toebehoren in de pot kappen, pruttelen en klaar. En lekker voor de genodigden. Oh, en we gaan ook weer proberen te ontfutselen wat er in haar buik zit. Ze wil het niet verklappen, maar volgens mij is ’t een meisje.  

Janne komt ook spelen. Wijs! Een supersnoezig elfmaandertje in huis. Tristan zal weer willen imponeren. En zondag komen mijn ouders met een cadeautje voor de jarige. Stefaans hele verjaardagsgedoe is trouwens een paar weekskes uitgesteld. Het weekend van 20 september gaat Tristan bij oma logeren en gaan wij eens lekker uiteten, hééééééél lang slapen en een uitstapke maken naar ik-zeg-het-toch-lekker-niet.

Advertenties

Een gedachte over “Moe, maat. Moe!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s