Cellobesognes

Vandaag de eerste celloles van het nieuwe schooljaar. En oh, wat klonk het weer lekker vals. En oh, wat heeft mijn leraar geweldig veel geduld. Maar ach, ik zal het nooit kunnen. Toch niet zoals het in mijn dromen is. De cellosuites van Bach? Een illusie! Pure grootheidswaan!  Ik ben gedoemd om ernaar te luisteren. Ook niet slecht. Daar word je tenminste niet moe van. Krijg je geen stijve pols van. Of zere vingers.

Met cello’s heb ik trouwens geen geluk. Ik huur mijn instrument van de muziekschool. 150 euro vragen ze. 150 euro voor aftandse, goedkopen brol. Ik heb in twee jaar tijd al 3 cello’s versleten. De eerste raakte voortdurend ontstemd, de tweede brak zijn hals. En het blad van mijn huidige, derde cello komt los. Daarom had ik graag mijn eigen cello gekocht. Maar dat kost geld. Zowat het twintigvoud van het huurgeld. En gezien mijn talent (of het gebrek eraan) heb ik verstandig genoeg nog even gewacht met de aankoop. Want, dat zou pas decadent zijn, hé, een cello kopen als je er niet eens deftig op kan spelen. Een luster geeft tenminste nog licht (knipoog naar Lien).

Advertenties

2 gedachtes over “Cellobesognes

  1. En wat als ge nu eens buurtconcerten zou geven? Peter en ik horen heel graag cello. En dan moogt ge achteraf met uwen hoed rondkomen. Misschien valt er wel een luster in! 🙂

  2. Vandaag heb ik ook mijn eerste muziekles erop zitten. En ook mijn snaren deden hun best om te kraken waar het niet moest. Maar al bij al ben ik toch tevreden na maandenlang snaarloos geweest te zijn. En de notenleer … die heb ik al links laten liggen. Voor één klein keertje maar 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s