Opvoedingstips. Iemand?

Hoe maak ik Tristan duidelijk wat mag en wat niet mag? Hij vindt het leuk om aan de stopcontacten te komen, aan elektrische draden te trekken, aan de planten te pulken en aan de deurmat te likken. Als ik hem betrap zeg ik luid en duidelijk: “Neen, dat mag niet”, en pak ik hem kordaat op om hem ergens weer neer te zetten. Keer op keer kruipt hij twee minuten later alweer dezelfde richting uit om datgene te doen wat hem zonet verboden werd.

Gisteren heb ik hem wel tien keer bij de draad van het strijkijzer moeten weghalen. Ik bleef consequent hetzelfde zeggen en zette hem een eindje verder bij zijn speeltapijt neer. Op den duur was hij hysterisch aan het huilen. En toch bleef hij naar de strijkplank kruipen. Ik ben moeten stoppen met strijken. En ik zat met een boze kleine man en ik was zelf op van de zenuwen. Doe ik iets verkeerd? Is hij me aan het testen (nu al)? Geven ze ergens een snelcursus ‘Opvoeden voor moeders van leergierige jongetjes’?

Advertisements

5 gedachtes over “Opvoedingstips. Iemand?

  1. Het klinkt heel bekend hoor. Onze Kobe is ook al een tijdje in de probeerfase, en hij heeft er ook het handje van weg om telkens opnieuw naar het verboden terrein te gaan. Zal wel heel normaal zijn bij kindjes van die leeftijd.

    Het probleem is dat het voor hem soms een spelletje is. Hij vindt het bijna leuk om berispt te worden en weggepakt. “Als ik terugkruip, pakt papa me nog eens op!”

    Volhouden is de boodschap, denk ik. We zijn op een paar punten consequent streng geweest met Kobe, bv. dat hij niet aan het tv-kastje mag komen. In het begin lukte dat van geen kanten, en lieten we hem soms zelfs effe doen (omdat we op die manier niet de aandacht gaven die hij zocht), en tegenwoordig weet hij dat hij er van moet blijven. Soms test hij nog eens (door héél uitdagend één hand erop te leggen en te kijken naar ons), maar dan krijgt hij een strenge ‘neen’ en laat hij los.

    Maar ’t is nog niet over de hele lijn dat de ‘neen’ pakt hoor. Maar we vertrouwen erop dat dat wel komt…

  2. Inderdaad, geduld, geduld, geduld. En volhouden. Geloof me, het lijkt hopeloos, maar het loont. Nog een jaar en het wordt heeeeeeel wat beter. Ik kan nu eigenlijk niet geloven dat Henri vroeger ook zo een ongelooflijk ettertje was ;-))

  3. pfff, Nike, ik denk soms dat Nekane de talen door elkaar smijt en me daarom niet verstaat, maar jong, ´t is gewoon “ne keikopke”… Jajaja, zeggen ze dan, de appel valt niet ver van de boom!
    Blijkbaar lukt het nu wat beter, maar echt met veel geduld en “doorzettingsvermogen”, want gemakkelijk is het niet.
    Neen, ¡ No!, Ez!…..
    Ongelooflijk hé, kindjes opvoeden brengt heel wat met zich mee, hé…..
    Maar ik ben er heel erg van overtuigd dat al ons geduld ( en soms de “lange gezichten”..) de moeite waard is.

  4. Vooral rustig blijven. Vergeet het strijken en ga gewoon wat leuks doen. Pas als de kleine slaapt kan je iets doen wat bv niet zo gevaarlijk is als strijken. Voor stopkontakten hebben ze van die voorplakdingen. Kunnen ze er niet meer bij! En voor de rest gewoon consequent blijven. Nee is Nee! En complimentjes geven op het moment dat er niets negatiefs gebeurd! Iedereen is dol op complimentjes!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s