Hoofd of buik?

Nu Tristans eerste verjaardag nadert, krijg ik steeds vaker de vraag of er nog een kindje komt. Wel, neen, niet meteen. Niet meteen en misschien ook helemaal niet. Maar daar ben ik nog niet uit.

’t Zit zo: ik ben enig kind en ik heb dat altijd oké gevonden. Er is misschien een tijd geweest dat ik wat eenzamer was en graag een broertje of zusje had gekregen voor Sinterklaas. Maar ik heb me altijd goed kunnen bezighouden. En mijn vrije dagen waren goed gevuld met de muziekschool, de scouts, paardrijden of het kinderkoor. Ik zat wel vaak alleen, omdat mijn ouders ’s avonds in het restaurant werkten. En dat heeft zijn sporen nagelaten: moeilijk kunnen samenleven, vrij willen zijn, zelf de touwtjes in handen willen houden,… Met een broer of zus erbij waren deze eigenschappen misschien niet zo uitgesproken geweest. Enig kind zijn heb ik echter nooit als een ‘gebrek’ ervaren. Bovendien kan je geen vergelijkingen maken. Ik zal nooit weten wat het is om een broer of zus te hebben. Anderen zullen nooit weten wat het is om alleen te zijn. Volgens mij heeft het allebei zijn voor- en nadelen.

Dan: voltijds werken + huishouden en de zorg voor Tristan heb ik zwaar onderschat. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik de zorg voor twee kinderen aankan. Maar ik ben dan ook een rasecht stresskonijn. En ik ben geen echte moederkloek. Het leven is meer dan huisje-boompje-beestje. Ik wil ook nog tijd hebben/maken voor cultuur, reizen, vrienden en mijn allerliefste wederhelftje. Tristan is alles voor me. Meer dan ik me ooit had kunnen inbeelden. Meer dan ik in mijn stoutste dromen heb durven wensen. Maar nog zo’n rakkertje erbij, zou momenteel van het goede teveel zijn🙂

En nog wat argumentjes: twee kindjes in de crèche is een dure aangelegenheid. Voor één kindje vind je makkelijker een babysit. Mijn lichaam is goed hersteld van de zwangerschap, maar hoe zou het een tweede zwangerschap verteren?

Maar! Ik voel precies in mijn ‘buik’ dat er nog een kindje zal komen. En mijn hoofd heeft daar precies niets over te zeggen. Dat kindje komt er nu nog niet, hoor. Ik krijg een angstaanval als ik eraan denk. Maar ooit komt het er misschien wel. Benieuwd wie het gevecht wint: mijn hoofd of mijn buik. Tristan moet in ieder geval al naar school gaan vóór er sprake kan zijn van een volgende zwangerschap.

4 thoughts on “Hoofd of buik?

  1. Herkenbaar.🙂
    Ik maakte hetzelfde door voor het eerste al, want als je alles met het hoofd zou bekijken zou je niet aan kindjes beginnen. Maar de buik won het van het hoofd.

  2. Ik wilde voor Titus wel zeker drie exemplaartjes. En mijn buik wil dat nog steeds, maar mijn hoofd zegt dat wij dat nooit georganiseerd gaan krijgen. Het is nu al zo ingewikkeld. Ik zou wel graag meer moederen en minder werken. Financieel is dat helaas niet zo interessant.

  3. Hihi, de angst slaat me ook soms om het hart, zeker in ’t begin. Maar bij mij was het buikgevoel zo overheersend… en nu ik over de helft in de zwangerschap ben, hebben de twijfels en de schrik plaats gemaakt voor super veel goesting om ons Wizke er gezellig bij te hebben.😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s