De puist en zijn stille dood

Tristan gedraagt zich, geheel zoals het hoort dezer dagen, als een engeltje. Hij speelt mooi, de keukenuitspattingen buiten beschouwing gelaten. En des avonds voor het slapengaan krijgt hij de kolder in zijn kop. Dan plooit hij zijn snoetje in een brede grijns en giechelt hij om het minste als een verliefd tienermeisje.

Er prijkt een enorme puist op zijn zachte babywangetje. Het ding hoort daar niet huis, zoveel is zeker. Het is vuurrood met een wit hoedje. Eerlijk, soms bekruipt de goesting me om het ding leeg te knijpen. Maar dat hoort niet. Ik laat het een stille dood sterven. Uitdroging. Ha.

2 thoughts on “De puist en zijn stille dood

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s