Tristan en de evolutie

Wat Tristan zoal heeft bijgeleerd de voorbije weken:

  • Handjes draaien. Hij doet het zo schattig. Alsof hij er moet over nadenken. En hij doet het op de gekste momenten. Zomaar, plots, zonder aanleiding. Hij doet het natuurlijk niet op commando, hij erfde de eigenzinnigheid van zijn moeder.
  • Gisteren stonden we versteld toen hij zelf zijn lepeltje van het soepkommetje naar zijn mondje bracht. Hij houdt het lepeltje nog verkeerd vast, maar het is alvast de eerste stap naar zelfstandig eten. Ik ga deze middag snel de stad in om plastieken slabbetjes met een opvangrandje en een zeil voor onder tafel.
  • Hij wijst alles aan met ‘da’. Hij benoemt de boom, boekjes en poezen met ‘poesj’. Tot zover zijn actieve woordenschat.
  • Hij krijgt aanvallen van zottigheid: schaterlachen om het minste en gek doen. Dan krult hij zijn mondhoeken zo dicht mogelijk tegen zijn oren aan en knijpt hij zijn ogen tot fijne spleetjes.
  • De keerzijde van de medaille: driftbuien. Hij gooit zijn hoofd in zijn nek, maakt zijn lichaam stijf en schreeuwt moord en brand. Hij doet het als hij in de buggy moet, als wij te ver uit zijn buurt gaan, als iets hem niet zint.
  • Hij knuffelt ons dood. Hij heeft momenteel erg veel behoefte aan lichamelijk contact. Wij moeten voortdurend in zijn nabijheid blijven.
  • Hij wil weten waar alles naar toe gaat. Als hij met de blokjes speelt, kijkt hij in het gaatje waar het blokje zonet is verdwenen om te zien waar het heen gegaan is. Hij legt zich op de grond om onder de zetel te kijken, op zoek naar verdwenen speelgoedjes.

One thought on “Tristan en de evolutie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s