Fietsjes

Sinds gisteren rijden we met de fiets. Ik trap en Tristan laat zich voeren. Ik moet nog wat wennen aan het extra gewicht achterop en de gewijzigde wendbaarheid van mijn fiets. Tristan moet nog wat wennen aan het helmpje. Maar veiligheid staat voorop, dus over dat helmpje wordt niet onderhandeld.

De eerste rit werd onthaald op protestkreten. Het was donker en de Sleepstraat sliep nog toen Tristan luid en duidelijk zijn ongenoegen kenbaar maakte over de nieuwe vervoerswijze. Maar ’s middags, bij het naar huis fietsen, hoorde ik vreugdekreetjes weerklinken. Ik denk dat hij het wel leuk vindt, zo achterop bij mama op de fiets. Wel nog een regenjasje kopen. Zo’n capeje. Iemand een idee waar je dat kan kopen?

Er is ook een klein fietsje. Een loopfietsje. Tristan kan er nog niet echt mee overweg. Meer nog, hij heeft het gisteren gepresteerd om er over te vallen. En zijn twee bovenste tandjes in zijn lip te boren. Gelukkig staan de tandjes nog op hun plaats. Alleen heeft hij nu een dik, gehavend bovenlipje. En lipjes bloeden als een rund, dat kan ik je verzekeren.

4 thoughts on “Fietsjes

  1. Het fietsen en het helmpje zal hij snel gewoon worden. Het wordt zeker en vast superleuk.
    Van bloedende lipjes ken ik ook alles. Ik verschiet er telkens van dat die kleine kindertandjes zo stevig zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s