Gemis zit niet alleen in je hoofd, je voelt het ook

Als Tristan te lang van huis is, begin ik het gemis fysiek te voelen. Pijn doet het niet, maar ik heb een voos en leeg gevoel in mijn lijf. Vooral ’s avonds. Dan krijg ik een onweerstaanbare drang om hem te knuffelen. Om mijn neus in zijn warme nekje te begraven.

Hij logeert bij bontje & bompa, want de crèche is gesloten. Hij heeft het er zeker naar zijn zin, want verwennen kunnen ze als de beste. Hij leert er ook op een blokfluitje blazen en hij krijgt al wat geluid uit de mondharmonica. Want, moet je weten, mijn ouders staan garant voor zijn muzikale ontwikkeling.

Morgen komt hij terug, mijn muzikantje. Dat wordt het hoogtepunt van de week.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s