Reizen is ook altijd een beetje stress

Het is nu bijna acht uur ’s avonds. Over een uur of zeven mogen we alweer uit de veren om ons vliegtuig naar Rome te halen. Leuk vooruitzicht, dat wel. Toch geeft elk vertrek stress. Ik kijk maanden reikhalzend uit naar een reis, maar als het vertrek nadert zou ik eigenlijk liever gewoon thuisblijven. Dat gevoel waait wel over. Van zodra ik uit het vliegtuig stap, keert de rust in mijn hoofd terug.

Er is natuurlijk ook de stress van het valiezen maken. De weersvoorspellingen zijn gunstig. Gemiddeld 28 graden en volle zon. Dat maakt het koffers pakken een stuk makkelijker: rokjes en topjes.

De stress van de papieren. Geldt die uitprint wel als vliegticket? Is die elektronische reservatie wel bij de juiste mensen terechtgekomen?

Door al die zorgen is de keelpijn teruggekeerd. En heb ik me vanbinnen zodanig boos gemaakt op mezelf, dat de pijn alleen maar erger wordt. En kan ik alleen maar hopen dat ik niet ziek ga worden in Rome. Dat zou een fiasco zijn. Wie brandt een kaarske voor me, opdat ik gezond en wel de komende zes dagen doorkom?

Tot overmaat van ramp vond ik daarnet de sleutels van de voordeur niet. Ik had ze deze namiddag voor het laatst gebruikt, toen ik met Tristan nog wat spullen was gaan halen voor op reis. Ik kon me absoluut niet meer voor de geest halen waar ik ze had gelegd. Ze leken spoorloos verdwenen. We hebben alles ondersteboven gehaald, want Tristan speelt graag met mijn sleutels. En dan durven ze wel eens tussen het speelgoed te belanden. Niets te vinden. Misschien had ik ze op de voordeur laten zitten? Net nu we over een paar uur op vakantie vertrekken en dieven hier vrij spel hebben. Shit, shit, shit. Nog wat beter gezocht. En ja, hoor, ze zaten in de hoekkast van de keuken, tussen de brikjes tomatenpuree. Oh, wat een opluchting!

Tristan gaat bij de grootouders logeren voor zes lange nachten. Ik mis hem nu al. Maar we brengen iets moois mee uit Rome. En ik ben er zeker van dat 90% van onze gesprekken over Tristan zullen gaan. Was het maar al snel vrijdag. En ook weer niet.

9 thoughts on “Reizen is ook altijd een beetje stress

  1. O ja, reizen is leuk en al, maar inderdaad ook altijd ’n beetje stress (wij vertrekken maandagnacht).

    Ik brand in ieder geval ’n kaarsje voor je en hoop dat je in de brandende zon je batterijen en je weerstand wat kunt opkrikken!

    Veel plezier!

  2. Nike, je gaat naar Rome, kaarsjes heb je hier niet nodig als je straks bij de bron zit!!
    Geniet ervan meid, en die keelpijn zal vanzelf verdwijnen (hoop ik toch). En Tristan, die zal de tijd van zijn leven hebben bij de grootouders.

  3. Als je het teveel stressen vindt wil ik wel altijd met je ruilen hoor :p

    Maar dit voorstel kom ik rijkelijk laat zeker want je bent al vertrokken.
    Geniet ervan en keer terug met vele mooie verhalen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s